Zeeleeuwen zoeken
Na Milford Sound is er nog één groot doel in Nieuw-Zeeland dat ik wil zien: Mt. Cook. Voordat ik daarheen ga, zie ik nog een aantal kleinere bezienswaardigheden. Langs de zuidoostkust van Nieuw-Zeeland zoek ik naar zeeleeuwen. Ik ga meerdere stukken langs de kust af om te kijken of ze er zijn, maar keer op keer zijn ze niet te vinden. Het begint mij te frustreren, want op internet zie ik wel foto’s van zeeleeuwen op deze plekken. Wel vind ik dolfijnen, wat altijd leuk is om te zien. Ik besluit verder te gaan naar Nugget Point, een vuurtoren aan de oostkust. Daar zie ik ineens vanaf de weg een grote bruine hoop liggen. Ik dacht dat het een dode zeeleeuw was, maar wanneer ik mijn fiets aan de kant leg en iets dichterbij sta, steekt de zeeleeuw een van zijn vinnen op, alsof hij “hallo” zegt of “geen zorgen, hier ben ik”. Op het laatste stuk naar Nugget Point zie ik er wel vijf; ze liggen allemaal lekker te zonnen op het strand.
Waar kan ik slapen?
Ik fiets over mooi aangelegde fietspaden, beklim in Dunedin de steilste weg ter wereld (35%) en fiets daarna over nog meer trails. Het fietst onwijs lekker en ik ga door mooie landschappen, maar in mijn hoofd ben ik alleen maar bezig met Mt. Cook. Het is de hoogste berg van Nieuw-Zeeland en echt een icoon van het Zuidereiland. De weg ernaartoe loopt langs Lake Pukaki en al snel zie je in de verte Mt. Cook liggen. Je ziet een langzaam slingerende weg naar Mt. Cook lopen met aan je rechterhand het meer en aan je linkerhand een heuvelrug. Ik zit er een beetje over in waar ik vanavond ga slapen bij Mt. Cook; je kunt er niet zomaar wildkamperen en accommodatie is er superduur. Bij aankomst in het wandelgebied besluit ik eerst naar het informatiecentrum te gaan. Hier kom ik erachter dat er boven op een bergrand een hut is waar je in kunt slapen. De hut is zelfs goedkoper dan hostels en hotels hier beneden, dus ik maak snel het besluit om naar de hut te wandelen voor vannacht.
De wandeling bij Mt. Cook
In de hut zijn geen voorzieningen; je moet je eigen eten meenemen en er zijn alleen stapelbedden met dunne matrasjes. Ik pak snel alle spullen die ik nodig heb in mijn rugtas en begin met lopen. Het is inmiddels vier uur ’s middags, om zes uur wordt het donker en er staat eigenlijk vier uur voor de hike. Ik heb een hoofdlampje mee, maar loop natuurlijk liever in het licht. De tocht is zwaar met veel trappen en ik heb het idee dat ik net zoveel omhoog ga als dat ik vooruitga. Onderweg heb ik prachtig uitzicht op Mt. Cook en zie ik het laatste zonlicht steeds verder verdwijnen van de bergen. Hoe dichter ik bij de top kom, hoe meer sneeuw er ligt; behoorlijk spannend, want ik heb geen spikes mee en het is best glad op sommige stukken. Wanneer ik bijna bij de hut ben, word ik getrakteerd op een prachtig kleurenspel in de lucht en haal ik de hut precies voordat het donker is. Ik ben veilig. In de hut slapen nog meer wandelaars en de avond wordt gevuld met verhalen vertellen en spelletjes spelen. Wat een onwijs mooie, spontane ervaring!
Wil jij mij steunen om deze reis te maken dan kan dat via de betaallink hiernaast/boven. Voor bijvoorbeeld 5 euro heb ik een koffie of een biertje, voor 10 euro een maaltijd en voor 20 euro een overnachting.
Laat een leuk berichtje achter waarvoor of waarom jij hebt gedoneerd! Alvast bedankt!