Nieuw-Zeeland als eindpunt
Vanaf Mount Cook weet ik dat ik de laatste grote highlight van mijn reis heb gehad. Ik fiets vanaf hier in vijf dagen naar Christchurch en vanaf daar vlieg ik terug naar Nederland. Het voelde niet als een moeilijke keuze om dat als eindpunt van mijn reis te nemen. Ik merk nu, het tweede jaar, dat ik het mis om met vrienden en familie van thuis te zijn. Alleen reizen is het ultieme gevoel van vrijheid voor mij, maar ik mis het om ervaringen te delen met mensen die ik de rest van mijn leven nog zal blijven zien. Ik ben eraan toe om straks thuis iedereen weer te zien en te knuffelen. Deze laatste dagen op de fiets overheerst het gevoel: het is goed zo.
Ik slaap nog twee keer bij Nederlanders thuis via volgers op Instagram. Het zijn fijne ontmoetingen en vriendelijke mensen, maar eigenlijk zitten mijn gedachten grotendeels bij thuis, nu dat zo dichtbij is. Tijdens de laatste dagen op de fiets ga je terugdenken aan alle plekken waar je bent geweest en waar je hebt gefietst. Herinneringen schieten door mijn gedachten: de gastvrijheid in Turkije, het fietsen met andere mensen die nu vrienden zijn, de bergen van Nepal, de lieve mensen in Taiwan en Indonesië. Er zijn zoveel mooie gedachten die door mijn hoofd gaan; ik fiets de laatste paar dagen echt met een fijn gevoel.
Laatste keer kamperen
De nacht voordat ik in Christchurch aankom, ga ik kamperen. Ik wil nog één keer kamperen om die levenswijze van de afgelopen twee jaar af te sluiten. Ik kampeer in een prachtig gekleurd herfstbos tussen alle bladeren op de grond. Het is onwijs fijn om hier nog één keer te koken, te luisteren naar de geluiden van de natuur, naar de sterren te kijken tijdens het tandenpoetsen en in de buitenlucht in slaap te vallen.
In de outback van Australië heb ik Omkar ontmoet, een Nederlandse jongen die op dat moment in Australië aan het reizen was met een auto. Hij vertelde mij dat zijn vader in Christchurch woont en dat zijn vader mij daar graag een slaapplek aanbiedt. Ik fiets nu naar Christchurch toe en vind het een fijn idee dat ik bij een vertrouwd iemand de laatste nachten kan slapen.
Gevoelens
Ik had gedacht dat de laatste dag Christchurch infietsen heel emotioneel zou zijn. Dit was echter niet het gevoel dat ik had; het was trots. Trots dat ik vanaf Nederland 56.000 kilometer heb gefietst naar Christchurch. Trots op de manier waarop ik het heb gedaan. Trots op wie ik ben als mens. Trots op hoe ik ben omgegaan met tegenslagen. Met de zin om iedereen van thuis weer te zien, is dat het gevoel dat overheerst: het is goed zo. Ik kom in Christchurch aan en parkeer mijn fiets bij Wim in de tuin. Ik weet dat dit mijn laatste fietsdag is en kijk, voordat ik bij Wim aanbel, nog één keer om naar mijn fiets. Ik voel mij op dit moment niet emotioneel en dat is ook goed; misschien komt het nog, misschien niet, ik ga het niet forceren. Voor nu is het goed zo. Ik heb nog drie dagen in Christchurch en daarna vlieg ik terug naar Nederland.
Wil jij mij steunen om deze reis te maken dan kan dat via de betaallink hiernaast/boven. Voor bijvoorbeeld 5 euro heb ik een koffie of een biertje, voor 10 euro een maaltijd en voor 20 euro een overnachting.
Laat een leuk berichtje achter waarvoor of waarom jij hebt gedoneerd! Alvast bedankt!