Slaapplek bij een bekende
In Hobart kan ik slapen bij Greta, een vrouw die ik eerder tijdens mijn reis heb ontmoet. Ik heb Greta leren kennen in de jungle van Indonesië, waar ik een vijfdaagse tocht deed bij de Mentawai-stam. Daar, bij die stam, ontmoette ik Greta, een Spaanse vrouw die in Hobart woont. In de jungle zei ze meteen: “Als je ooit naar Tasmanië fietst, mag je bij mij komen slapen in Hobart.” Zo gezegd, zo gedaan, en vijf maanden later ben ik in Hobart. Dit soort connecties vind ik onwijs leuk en het is ook echt handig om nu over de hele wereld vrienden te hebben. In Hobart heb ik twee dagen en daarna vlieg ik vanaf Hobart naar Auckland in Nieuw-Zeeland. De eerste dag spreek ik af met een oud-collega uit Nederland. Hij is samen met zijn vriendin ook een lange reis aan het maken en het komt nu toevallig uit dat we beiden in Hobart zijn. We lunchen samen en onder het genot van een aantal biertjes halen we oude verhalen op.
Kunstmuseum MONA
De dag erna regel ik ’s ochtends eerst een fietsdoos om mijn fiets mee te nemen in het vliegtuig. Dat gaat vrij makkelijk; de eerste fietsenzaak waar ik het vraag, geeft er meteen een gratis mee. Hoe het werkt: nieuwe fietsen die bij een fietsenzaak aankomen, zitten in dit soort dozen. De zaak heeft niets meer aan deze dozen en voor hen is het oud papier. Omdat ze de dozen toch weggooien, geven ze deze gratis mee. Nadat ik de doos heb opgehaald, heb ik met Duncan en Cam, het Canadese stel dat ik eerder heb leren kennen, afgesproken om naar een museum te gaan. We bezoeken het museum MONA, een bekend kunstmuseum. Ik ben niet zo van de kunst, maar dit museum is mij zo onwijs vaak aangeraden dat ik besluit het toch een kans te geven. Het is een mix van allerlei verschillende soorten kunst, waaronder veel experimenteel en controversieel werk. Ik heb helemaal niet veel verstand van kunst en bij veel stukken heb ik geen idee of het nou een goed kunstwerk is of niet. Maar goed, het staat in een museum, dus het zal wel goed zijn. Bij een aantal werken denk ik: “Huh, is dit nou kunst?”, maar van een aantal werken ben ik ook echt onder de indruk. Dat zijn voornamelijk de werken met bewegende elementen, waarbij ik de techniek die erachter zit ook interessant vind. Al met al was het leuk om bezocht te hebben, zeker met vrienden, maar het is niet zo dat ik nu vaker naar kunstmusea wil.
Het einde van Australië
’s Avonds is er in een park een festival waar we heen gaan. Er zijn veel eettentjes en er is livemuziek. Alicia, met wie ik de hike naar Wineglass Bay heb gedaan, is toevallig ook in Hobart en sluit ook aan. Met z’n vieren genieten we in het park, drinken we een aantal biertjes en gaan we ’s avonds nog naar een club. Ik maak het niet al te bont, want de volgende ochtend vlieg ik naar Nieuw-Zeeland. Australië zit erop en ik vond het heel leuk om dat met vrienden af te sluiten. Daarnaast vind ik het ook helemaal niet erg dat Australië erop zit. Het was zeker niet mijn favoriete land, zoals ik in eerdere blogs heb beschreven. Ik kijk enorm uit naar Nieuw-Zeeland, en in het bijzonder naar de natuur.
Wil jij mij steunen om deze reis te maken dan kan dat via de betaallink hiernaast/boven. Voor bijvoorbeeld 5 euro heb ik een koffie of een biertje, voor 10 euro een maaltijd en voor 20 euro een overnachting.
Laat een leuk berichtje achter waarvoor of waarom jij hebt gedoneerd! Alvast bedankt!
2 april 2026.
Bedankt Sven.
Ik geniet iedere keer van de manier waarop jij je reiservaringen beschrijft en omschrijft.
Je bent een echte verteller.
Je moet hiermee terug in Nederland iets gaan doen. Je hebt zoveel beeldmateriaal verzameld. Bij elkaar geschikt om “ reisvoorstellingen” te organiseren.
Groetjes Peter (86).