Na het centraal hoogland fiets ik naar de oostkust van Tasmanië. Onderweg naar de oostkust fiets ik over een mooi fietspad. Wat hier in Australië regelmatig gebeurt, is dat oude treinrails worden getransformeerd tot fietspad. Ideaal, want deze fietspaden lopen — doordat het vroeger treinrails waren — nooit heel steil omhoog of omlaag. Vaak lopen deze paden ook dwars door de natuur zonder autowegen in de buurt.
Eigenlijk is wat ik leuk vind aan reizen met de fiets per land verschillend. In niet-westerse landen is het fietsen over de weg en het vele contact met locals mega interessant. De mensen zijn heel anders dan thuis, net als het eten en het straatbeeld. In westerse landen zoals Australië is het straatbeeld redelijk hetzelfde, zijn de mensen vergelijkbaar met thuis en hebben ze vaak geen uitgesproken eigen keuken. Hier moet ik het meer hebben van de mooie fietspaden door de natuur.
Met de setup waarmee ik nu reis, kan ik geen heel ruig mountainbiketerrein aan. Ik ben dan bang dat de tassen van mijn fiets afbreken en mijn lichtste verzet is niet klein genoeg om de heuvels aan te kunnen. Mocht ik in de toekomst nog een fietsreis gaan doen, dan wil ik een setup waarmee ik dat soort ruiger terrein ook aan kan. Ik heb nog nooit twee fietsers ontmoet met dezelfde setup, omdat iedereen hierin eigen voorkeuren heeft. Tijdens deze reis leer ik ook dat er voor mij niet één perfecte setup is. Het ligt er helemaal aan waar je heen gaat, hoe lang je gaat en hoeveel comfort je wilt. In Australië had ik liever een setup gehad waarmee ik meer de wildernis in kon, maar over de hele reis gezien ben ik juist blij met de spullen die ik bij me heb.
Aan de oostkust van Tasmanië ga ik naar Wineglass Bay. In vergelijking met Cradle Mountain is het een relatief korte hike. Onderaan de berg staat een bord waarop staat dat het gemiddeld drie uur duurt. Op het moment dat ik dat bord lees, loop ik naast een meisje. Ik heb één grote fles water mee en zie dat zij ook maar één fles bij zich heeft. We kijken elkaar aan, kijken naar ons water, schieten beide in de lach en zeggen: “Ah, dat moet genoeg zijn.”
We raken aan de praat en lopen samen naar boven. Ze komt uit Nieuw-Zeeland en geeft onwijs veel tips over het fietsen daar. De klim is behoorlijk steil en op sommige stukken is het echt klauteren. Het spannende van deze klim is dat je op veel punten het gevoel hebt dat je zomaar weg kunt glijden. Onderweg naar boven vliegt er een helikopter over die op de top iemand aan het redden is. Hierdoor gaan we alleen maar meer met samengeknepen billen naar boven. We zijn beiden blij dat we elkaar ontmoet hebben en in ieder geval samen gaan. We redden het gelukkig veilig tot de top, waar we van anderen horen dat de jongen die met de helikopter werd opgehaald redelijk oké was.
Ik had het plan om ook nog een aantal dingen te bezoeken rond Port Arthur, maar toen ik daar was, begon het onwijs hard te regenen. Ik vond het wel mooi geweest: op naar Hobart!
Wil jij mij steunen om deze reis te maken dan kan dat via de betaallink hiernaast/boven. Voor bijvoorbeeld 5 euro heb ik een koffie of een biertje, voor 10 euro een maaltijd en voor 20 euro een overnachting.
Laat een leuk berichtje achter waarvoor of waarom jij hebt gedoneerd! Alvast bedankt!
1april 2026.
Beste Sven
Bedankt voor je reisverslag.Ik heb er weer van genoten.
Groetjes Peter(86).