Ontmoeting met Maori mensen
In Nieuw-Zeeland ben ik begonnen op het Noordereiland. Dit is waar je de meeste Maori-cultuur hebt, terwijl het Zuidereiland voornamelijk bekendstaat om zijn mooie natuur. Ik weet eigenlijk bijna niks van de Maori-cultuur. Ik weet alleen dat ze veel tatoeages hebben, ook op hun gezicht, en dat ze een haka doen, die ook bij rugby gebruikt wordt. Volgens mij hebben ze ook een eigen taal.
Afgelopen nacht heb ik geslapen in de bosjes bij Piha. Een local had mij dit aangeraden toen ik vroeg of hij een slaapplek wist voor mij. Ik zorgde dat ik ’s morgens vroeg weer weg was, zodat niemand mij zou zien. Bij een toiletgebouw aan de kustlijn fris ik mij op en poets ik mijn tanden terwijl de zon opkomt. Er komt een gemeentewagentje aanrijden en even ben ik bang dat ik betrapt ben, maar ze komen alleen om het toiletgebouw schoon te maken. Het zijn een man en een vrouw van beide ongeveer vijftig jaar. Ze zien eruit als Maori, maar als ik naar ze luister, praten ze Engels. Het maakt mij nieuwsgierig en nadat ik mijn tandpasta uitspuug, maak ik een praatje met ze. Tijdens het gesprek vertellen ze dat ze inderdaad Maori zijn, waarop ik brutaal vraag waarom ze in het Engels met elkaar spreken. De man hangt tegen zijn dweil aan en vertelt heel open dat de Maori heel lang onderdrukt zijn geweest in Nieuw-Zeeland. Het was verboden om Maori te spreken, zelfs thuis, en op school kregen ze het al helemaal niet. Tegenwoordig is de situatie gelukkig een stuk beter; de taal mag weer gesproken worden en wordt ook op scholen gegeven. De twee schoonmakers zijn opgegroeid in een generatie waarin het niet mocht en hebben de taal daarna nooit vloeiend leren spreken. Ze leren mij wel hallo en dankjewel in het Maori: “Kia ora”.
Kennis opdoen over Maori
Vanuit Piha fiets ik naar de stad Whangarei, waar ik kan slapen bij Anna-Kay. Ik heb haar ontmoet in Australië toen ik op zoek was naar koala’s op Magnetic Island. Onderweg ben ik nog veel in gedachten bij de Maori-mensen die ik heb ontmoet en de cultuur. Ik vind het mooi hoe open ze waren en ik kreeg het gevoel dat ze heel oprecht waren in hun interesse en vriendelijkheid. Naast dit persoonlijk goede gevoel vind ik ook dat de beelden en tempels uit de Maori-cultuur er erg mooi uitzien. Anna-Kay vertelt dat je op school tegenwoordig het vak Maori-taal kunt kiezen en dat ze veel Maori-vrienden heeft. Iets wat ik bijvoorbeeld niet wist, is dat één op de vijf mensen in Nieuw-Zeeland een Maori-achtergrond heeft.
Slapen bij een Maori school
Ik ben een aantal dagen onderweg naar Cape Reinga, het noordelijkste punt van Nieuw-Zeeland. Een van de middagen fiets ik door heuvelachtig boerenlandschap waar ik niet zomaar mijn tentje op kan zetten. Het is inmiddels einde van de middag, maar toch zie ik bij een schooltje nog twee mensen. Aan de houten beelden langs de ingang was te zien dat het een Maori-school was. Ik besluit aan hen te vragen of ze een slaapplek wisten voor mij en mijn tent. In eerste instantie overviel ik ze een beetje met mijn vraag, maar nadat ik vertelde waar ik was geweest en wat ik aan het doen was, zei de vrouw: “Ik vind het gaaf wat je aan het doen bent en ik wil je helpen. Zet je tent maar hier op het gras neer; er komen morgenochtend om acht uur kinderen.” Op haar gezicht zaten een aantal tatoeages, wat er vrij indrukwekkend uitzag. Als je tussen de tatoeages heen keek, zag je een van de meest vriendelijke gezichtsuitdrukkingen die je je maar kunt voorstellen. Ik luisterde naar wat ze zei en wist het zeker: hier lig ik goed vannacht.
Wil jij mij steunen om deze reis te maken dan kan dat via de betaallink hiernaast/boven. Voor bijvoorbeeld 5 euro heb ik een koffie of een biertje, voor 10 euro een maaltijd en voor 20 euro een overnachting.
Laat een leuk berichtje achter waarvoor of waarom jij hebt gedoneerd! Alvast bedankt!