Onverwachts bezoek
Ik ben met Nikki de Queen Charlotte Track aan het fietsen en het is inmiddels ’s avonds laat. We hebben net alles opgeruimd en zitten in een diep gesprek wanneer we ineens een lichtje in de bosjes zien. Het is een hoofdlampje van iemand die aan het wandelen is. “Hallo?” roep ik. Geen reactie en het lampje stopt. “Hallo!?” roep ik nog een keer, waarop het lampje weer dichterbij komt. Nikki en ik kijken elkaar vragend aan en snappen er niks van. Na een paar seconden komt een onwijs lange jongen van onze leeftijd tevoorschijn. “Ah, dus ik hoorde het toch goed; ik dacht al dat er iemand riep.” Door zijn hoofdlampje worden we nog een beetje verblind, dus we kunnen niet goed zien wie hij is. Met een zwaar Duits accent stelt hij zich voor en zet hij gelukkig zijn hoofdlampje wat lager. Uit nieuwsgierigheid vragen we waarom hij ’s nachts aan het wandelen is. Hij probeert de hele trail van 73,5 kilometer in één keer te lopen. “Hebben jullie water? Al mijn water is op.” Wij hebben een filter mee en er is hier regenwater, dus daarmee kunnen we hem helpen. Na een half uurtje kletsen gaat hij weer verder met wandelen. Het was een heel bijzonder persoon, maar wel onwijs vet wat hij aan het doen was.
Zwaar pad
Op de tweede dag van de trail is het fietsen wederom onwijs zwaar. Het pad gaat extreem steil omhoog en omlaag, en ik moet veel wandelen en mijn fiets naar boven duwen of trekken. In de fietswereld noemen ze dat “hike-a-bike”. Ik merk dat ik het maar niks vind en liever paden kies die iets makkelijker zijn, waarbij ik wel kan blijven fietsen. In een van de afdalingen lopen er veel uitgesleten scheuren door de weg die je technisch langzaam moet ontwijken. Ik heb duidelijk niet genoeg techniek, want ik verloor mijn evenwicht en viel zachtjes om in de bosjes. Gelukkig ben ik niet hard gevallen en heb ik er daarna geen last meer van gehad. Het was een verademing om na een tijdje weer op het asfalt te komen.
Vies huis
Na de Queen Charlotte Track gaan we richting Abel Tasman National Park. Een stuk voor het park kunnen we via Warmshowers bij iemand onze tent in de tuin opzetten. Het is bij Warmshowers altijd maar de vraag bij wat voor soort mensen en in wat voor huis je terechtkomt. We komen aan bij een huis waar overal in de tuin spullen verspreid liggen. Een oud vrouwtje komt naar buiten en praat een beetje warrig. Het voelde wel veilig, maar gewoon een beetje vreemd. Haar huis was onopgeruimd en de keuken was, zacht gezegd, vies. Ik wilde gaan koken, maar voordat ik begon, heb ik eerst de keuken schoongemaakt; hier ga ik niet met eten aan de gang. Als de vrouw vertelt, gaat het alleen maar over negatieve dingen of ervaringen; het kost mij enorm veel energie om positief te blijven. De vrouw is verder wel heel behulpzaam en leent ons bijvoorbeeld twee rugtassen om drie dagen mee te gaan wandelen in Abel Tasman. Daarnaast mogen we bij haar in de tuin kamperen. Een bezoek met dubbele gevoelens en eentje die ik niet snel zal vergeten. Morgen gaan we naar Abel Tasman!
Wil jij mij steunen om deze reis te maken dan kan dat via de betaallink hiernaast/boven. Voor bijvoorbeeld 5 euro heb ik een koffie of een biertje, voor 10 euro een maaltijd en voor 20 euro een overnachting.
Laat een leuk berichtje achter waarvoor of waarom jij hebt gedoneerd! Alvast bedankt!