We gaan liften
De wandeling die Nikki en ik gaan doen, duurt drie dagen en voert ons van de ene kant van het park naar de andere. De fietsen kunnen we bij iemand thuis veilig achterlaten, maar hoe komen we eigenlijk bij de start? We kennen hier verder niemand die ons weg kan brengen en openbaar vervoer komt ook niet tot de plek waar we willen beginnen. We besluiten te gaan liften, iets wat ik nog nooit gedaan heb. ’s Morgens doen we boodschappen voor drie dagen en vervolgens maken we een kartonnen bord met onze bestemming. In het dorp waar we zijn, duurt het nog geen twee minuten of er stopt al iemand die ons mee kan nemen. Dit ging echt veel sneller dan ik had verwacht. De volgende twee keer liften gaat ook onwijs snel, totdat we vlak bij het begin van de wandeling komen. Hier komen een stuk minder auto’s en moeten we vrij lang staan. Het is gelukt en ik vond het een leuke ervaring; laat het wandelen maar beginnen!
Wandelen in Abel Tasman
In Abel Tasman loop je door een groen, dichtbegroeid bos langs de kust. Soms loop je stukjes over verlaten stranden waar niemand is. Het is magisch om hier rond te wandelen. We slapen twee nachten in het park en dat voegt echt iets toe aan de ervaring. Je moet verplicht campings boeken van tevoren en je staat hier ook niet alleen. Aan het eind van de middag of ’s avonds loopt er iemand van het park over de camping om te controleren of iedereen gereserveerd heeft. Dit hebben we gelukkig braaf gedaan, dus we hebben geen problemen.
Een aantal keer moet je goed opletten wat de getijden van de zee zijn, want je moet soms door het water. Deze oversteken kun je alleen bij laag water doen, anders moet je lang wachten. Bij ons komt het gelukkig redelijk goed uit en we moeten alleen één keer erg vroeg opstaan om een oversteek op tijd te halen. Terwijl we aan het oversteken zijn, voel en zie je het water langzaam stijgen. We liepen tot onze knieën in het water en een half uur later was het al heel lastig geweest. Wanneer we achteromkijken bij het halen van de overkant, zien we dat we de laatsten waren die de oversteek nog hebben kunnen maken.
Na de drie dagen wandelen in Abel Tasman nemen we een rustdag om even de was te doen en onze lichamen te laten uitrusten. We mogen dan wel hartstikke fit zijn, maar je merkt goed dat wandelen iets heel anders is voor je benen dan fietsen.
Rainbow Road
Na het uitrusten fietsen we naar de Rainbow Road. Ik dacht meteen aan Mario Kart bij het horen van deze naam, maar het is hier ook echt de naam van een weg. De Rainbow Road gaat door een vallei tussen de bergen door. Hoe verder we op de weg komen, hoe ruiger de bergen worden. Het is echt al lang geleden dat ik in zulke mooie bergen ben geweest; echt volop genieten. Langs de weg staat een trekkershut waar we kunnen slapen. Dit komt goed uit, want we zitten op hoogte en het gaat vannacht vriezen. In de hut slapen toevallig ook twee andere fietsers met wie we ’s avonds kletsen. Ik vind het echt enorm fijn om eindelijk weer in mooie, indrukwekkende bergen te zijn.
Wil jij mij steunen om deze reis te maken dan kan dat via de betaallink hiernaast/boven. Voor bijvoorbeeld 5 euro heb ik een koffie of een biertje, voor 10 euro een maaltijd en voor 20 euro een overnachting.
Laat een leuk berichtje achter waarvoor of waarom jij hebt gedoneerd! Alvast bedankt!