Fiets kwijt
Wanneer ik aankom op Schiphol, kan ik niet wachten om mijn familie en vrienden te knuffelen die er allemaal zijn. Tijdens het wachten op mijn bagage heb ik contact met mijn zusje zodat ze weten waar ik ben. Na een paar minuten verschijnen daar ineens, aan de andere kant van het glas, de mensen van wie ik het meest houd. Ik wil naar ze toe, ik wil ze vasthouden, maar het kan nog niet; ik moet eerst nog wachten op mijn fiets. Minuten gaan voorbij en het voelt alsof het een eeuwigheid duurt; ik kan die fiets wel door de band heen trekken. Ik weet me geen houding te geven, de minuten tikken voorbij en worden langzaam een uur. Na nog langer wachten besluit ik naar de hulpbalie te gaan, want dit lijkt niet te kloppen. Ik word geholpen door een vriendelijke man die via de porto aan meerdere mensen vraagt waar de fietsdoos is gebleven. Niemand, geen een van zijn collega’s, heeft überhaupt een fietsdoos gezien uit dat vliegtuig. Ik wilde naar huis fietsen omdat ik vanaf daar ben begonnen en het naar huis fietsen zou de cirkel rond maken. Langzaam daalt het besef in dat naar huis fietsen op mijn eigen fiets waarschijnlijk niet gaat gebeuren. We maken een formulier van vermissing op en vervolgens loop ik met lege handen en een gemengd gevoel naar mijn familie en vrienden. De teleurstelling over de fiets leg ik heel even aan de kant om iedereen eerst een hele warme knuffel te geven.
Het is emotioneel om de mensen van wie je het meest houdt na zo’n lange tijd weer even vast te houden. Het is enorm fijn om te merken wat voor een sociaal vangnet er voor mij is na zo’n lange reis.
Terwijl ik daarvoor aan het wachten was op mijn fiets, hadden zij onderling al afgesproken dat ik op iemand anders zijn fiets naar huis kon. Een aantal van de mensen die er waren, zou namelijk ook mee naar huis fietsen. Na het uitgebreid knuffelen van iedereen, keken we voordat we weggingen nog één keer naar de band en daar stond ineens mijn fietsdoos. Wauw, wat een onverwachte verrassing! Ik zoek de weg terug naar de bagageruimte, wat gelukkig redelijk snel lukt, en dan ben ik weer herenigd met mijn fiets. Buiten op Schiphol zet ik mijn fiets in elkaar en begin ik met een aantal familieleden en vrienden aan de laatste tocht naar huis. Ik woon in Rijnsaterwoude en het duurt ongeveer anderhalf uur voordat we thuis zijn. Om eerlijk te zijn vergeet ik de tijd volledig nu ik weer met deze mensen ben; de fietstocht had wat mij betreft ook gerust vijf uur mogen duren.
Thuis komen
In de loop van de middag kom ik thuis en word ik ontvangen door nog meer vrienden en familie. Vrienden van thuis, maar ook een paar vrienden van de reis: Jurian, Tom, het gezin van Rick. Wauw, wat is het enorm mooi dat al deze mensen er voor mij zijn.
Mijn reis zit erop en het wordt nu tijd om alle ervaringen te verwerken. Er gebeuren zoveel dingen tijdens een reis van twee jaar; of je het nu van plan was of niet, je verandert. Wat er bij mij veranderd is en wat ik nu belangrijk vind in het leven, weet ik op dit moment nog niet. Ik ga de aankomende tijd de reis verwerken door veel met familie en vrienden te praten, filmpjes terug te kijken, foto’s uit te zoeken en als grootste project wil ik dit gaan doen door een boek te schrijven.
Begonnen als reis naar Vietnam met mijn beste vriend Rick. Daarna alleen doorgefietst naar Nieuw-Zeeland, maar tijdens deze reis heb ik geleerd: als je openstaat voor de wereld, ben je nooit alleen.
Wil jij mij steunen om deze reis te maken dan kan dat via de betaallink hiernaast/boven. Voor bijvoorbeeld 5 euro heb ik een koffie of een biertje, voor 10 euro een maaltijd en voor 20 euro een overnachting.
Laat een leuk berichtje achter waarvoor of waarom jij hebt gedoneerd! Alvast bedankt!
Topper, Bikkel, Kanjer je bent het allemaal. Je hebt zoveel dingen meegemaakt. Deze reis heeft je gevormd voor het leven. Heerlijk om het mee te mogen beleven door je filmpjes en je blogs. Die heel leuk zijn om te lezen. Goed geschreven en vol leuke info.
Fijn dat je weer in de buurt bent neeffie, al mis ik je filmpjes haha..