Na de Rainbow Road willen Nikki en ik beiden naar andere plekken fietsen. Ik ga naar de westkust, waar zij al is geweest. Ik vond het echt onwijs fijn om weer even een week met iemand te fietsen; het gevoel om ervaringen te delen met iemand. We hadden redelijk dezelfde mindset en we fietsten ongeveer op hetzelfde tempo. Ik heb echt een leuke tijd gehad.
De westcoast wilderness trail
Wanneer ik aankom bij de westkust, begin ik meteen aan de West Coast Wilderness Trail, een fietsroute die je dwars door de ruige natuur van de westkust leidt. Het eerste deel dat ik fiets, loopt langs de kust en is vlak. Aan mijn rechterkant heb ik een strookje strand en daarna de oceaan; aan de linkerkant is er een strook met huizen en een klein beetje boerenland, waarna al snel de hoge bergen beginnen. Ik slaap bij een Nederlands gezin dat mij heeft uitgenodigd. In de tuin hebben ze een grote stenen pizzaoven en die avond eten we zelfgemaakte pizza’s. Erg fijn en gezellig; de moeder van het gezin houdt een moestuin bij en ik vind het zelf altijd leuk om een moestuin te zien, waardoor ik meteen een connectie voel.
De volgende dag fiets ik verder over de West Coast Wilderness Trail. De trail gaat nu van de kust af en brengt mij meer landinwaarts, de heuvels in. Ik fiets door donkere bossen waar het mos de bomen bedekt. Het voelt bijna als iets duisters of magisch. Ik kom bijna geen mensen tegen en voel me een ontdekkingsreiziger in de wildernis. Het is een prachtig aangelegde trail die nooit heel steil naar boven of beneden gaat. Wanneer ik terugkom bij de kust, slaat het weer om en maak ik kennis met waar de westkust bekend om staat: regen.
De rest van de dag blijft het regenen en er zit niets anders op dan verder te fietsen in de regen. De hele dag regen, regen, regen; het gaat niet onwijs hard, maar je wordt er wel door en door nat van. ’s Avonds vind ik in een dorpje een clubgebouw van een rugbyvereniging. Het is precies twee meter diep, zodat mijn tent eronder past. ’s Nachts draait de wind iets, zodat de regen een beetje onder het dak waait. Ik zet mijn tent verhoogd op twee bankjes, zodat mijn spullen droog blijven als er zich een plas water vormt.
Regen, regen, regen
De dag erna slaap ik, na een dag in de regen, droog bij David in de camper. David heb ik in Vietnam ontmoet en hij is nu toevallig ook in Nieuw-Zeeland aan het reizen. Gezellig om even bij te kletsen! De laatste dag was veruit de meest uitdagende. Ik vertrok vanaf David in het zonnetje, maar na een klein uurtje sloeg het weer al snel om. Ik was in de middle of nowhere en kon nergens schuilen. Uren en uren gingen voorbij terwijl ik door de regen fietste. Mijn telefoon reageerde al niet meer op mijn natte vingers. Ik kon niet opzoeken hoe lang ik nog moest doorfietsen totdat ik ergens was met een dak. Het was echt een kwestie van verstand op nul en doorfietsen totdat ik een overkapping tegenkwam. Ik kreeg inmiddels honger, maar wilde mijn tassen niet openmaken om wat te pakken, omdat het echt met bakken uit de hemel kwam. Na ongeveer een uur fietsen vond ik bij een parkeerplaats een groot afdak bij het begin van een wandelrondje. Het is echt een groot dak van acht bij acht meter; ik rijd mijn fiets eronder en er valt echt een last van mijn schouders. Gelukkig ben ik veilig. Droge kleren aan, lekker koken en in een warme slaapzak kruipen. Achteraf zie ik dat het vandaag 30 millimeter heeft geregend; dat is drie centimeter!
Wil jij mij steunen om deze reis te maken dan kan dat via de betaallink hiernaast/boven. Voor bijvoorbeeld 5 euro heb ik een koffie of een biertje, voor 10 euro een maaltijd en voor 20 euro een overnachting.
Laat een leuk berichtje achter waarvoor of waarom jij hebt gedoneerd! Alvast bedankt!