Zware boottocht
Ineens heb ik het gevoel dat ik moet overgeven. Om mij heen is iedereen aan het kletsen en heeft niemand ergens last van, maar ik voel mij verschrikkelijk. Ik zit op de boot van het Noordereiland naar het Zuidereiland van Nieuw-Zeeland en deze schommelt echt gigantisch. In Indonesië heb ik behoorlijk wat schommelende boten gehad, maar hier voel ik mij echt slecht. Als ik daar moest overgeven, kon ik het zo over de reling gooien, maar hier zit ik achter glas. Misschien deed dat mij in Indonesië juist goed: dat alles open was en er veel frisse lucht was. Ik sta op en besluit de frisse lucht op te zoeken. Wanneer ik naar de deur loop, schommelt de boot zo erg dat mijn loopje eruitziet alsof ik net veertien pilsjes heb gekanteld. Eenmaal buiten op het dek loop ik naar achteren, waar bankjes in het midden van de boot staan. Dit is enorm fijn, want het midden van de boot schommelt een stuk minder dan de zijkanten. Binnen tien minuten zakt het misselijke gevoel volledig weg en weet ik: ik ga het Zuidereiland halen zonder over te geven.
Nikki ontmoeten
Ik kom in het donker aan in de stad Picton. Het regent een beetje, maar dat is niet erg want ik slaap in een hostel. Daar ontmoet ik Nikki, een Nederlandse meid die ook aan het fietsen is in Nieuw-Zeeland. We hebben van tevoren contact gehad via Instagram en het kwam toevallig zo uit dat we een stuk samen konden fietsen. Ik vind het leuk om na lange tijd alleen weer een stuk samen te fietsen. Het alleen fietsen geeft het ultieme gevoel van vrijheid, maar ik mis het soms om ervaringen te delen met iemand. Ervaringen en geluk zijn uiteindelijk veel meer waard wanneer je ze kunt delen. Nikki heeft al een rondje op het Zuidereiland gefietst, maar ze kon onverwacht langer blijven en er zijn nog veel dingen die ze wil zien. Wanneer ik aankom bij het hostel, heeft Nikki al avondeten geregeld. We eten hamburgers met patat en kletsen samen over reizen en fietsen. De eerste indruk is goed en ik heb er vertrouwen in dat we een leuke tijd gaan hebben samen.
We gaan fietsen
De volgende dag varen we een klein stukje met de boot naar het startpunt van een bekende trail. We varen over een ‘sound’ – wat hetzelfde is als een fjord – door een onwijs groen landschap naar het beginpunt. Eenmaal begonnen, wordt al snel duidelijk dat dit een vrij lastig pad is. De omgeving is werkelijk prachtig en het is genieten om hier te zijn. Hoe verder we komen op de dag, hoe lastiger de route wordt; het grootste probleem is dat het soms extreem steil is. Ik heb op mijn fiets niet de juiste versnellingen om heel langzaam te fietsen en moet hierdoor vaak naar boven lopen. Nikki fietst op een mountainbike en heeft wel geschikte versnellingen. Het is afzien, maar wauw, wat zijn we in een prachtig gebied. Op een heuvel besluiten we te kamperen met uitzicht over de sound. Tijdens het eten horen we de possums om ons heen; ze zijn duidelijk niet bang, want ze komen soms ook best dichtbij. ’s Avonds is er nog een verrassing, maar dat vertel ik in de volgende blog.
Wil jij mij steunen om deze reis te maken dan kan dat via de betaallink hiernaast/boven. Voor bijvoorbeeld 5 euro heb ik een koffie of een biertje, voor 10 euro een maaltijd en voor 20 euro een overnachting.
Laat een leuk berichtje achter waarvoor of waarom jij hebt gedoneerd! Alvast bedankt!