De oversteek naar het groene zuiden
Tijdens het fietsen door Australië vertelde ik wel eens aan locals dat ik het groen een beetje miste en dat ik de afstanden zo groot vond. Velen van hen zeiden: “Tasmanië, dat is in dat geval echt iets voor jou!” Dit eiland stond gelukkig ook op mijn planning en dit zal het laatste stukje zijn dat ik in Australië fiets. Ik neem vanaf het vasteland, vanuit de stad Geelong, de veerboot naar Devonport in Tasmanië. De overtocht was goed, geen bijzonderheden, en ik kwam ’s avonds om zeven uur aan op Tasmanië. Alles is donker en ik heb nog geen idee waar ik ga slapen. Ik fiets langs het water en daar vind ik in een parkje een rustig plekje, een beetje verscholen achter de bosjes. Prima om een nachtje te slapen.
De jacht op het vogelbekdier
In Australië heb ik al de hele tijd het doel om een vogelbekdier te vinden in het wild. Australië is het enige land ter wereld waar deze bijzondere dieren leven. Op het vasteland heb ik al een keer geprobeerd om er een te vinden, maar dit was helaas zonder succes. Nu, hier op Tasmanië, heb ik een park gevonden waar mensen ze regelmatig spotten. Ik ga er naartoe en wandel langs het water. Er staan veel informatieborden over vogelbekdieren, maar ik heb het geduld niet om ze te lezen; al mijn focus is op het water. Ik loop twee uur speurend langs de kant, maar het lukt maar niet om er een te vinden. Wanneer ik terugkom bij mijn fiets, vertelt een man dat hij er net een heeft gezien, een klein stukje terug. Oké, maar nu ga ik al helemaal niet weg voordat ik er een heb gevonden! De man vertelt mij waar hij het vogelbekdier heeft gezien en wanneer ik daarheen ga, is het dier er nog steeds. Het is gelukt! In het echt is een vogelbekdier wel een stuk kleiner dan ik had verwacht. Desalniettemin ben ik onwijs blij dat ik er een heb gevonden; mijn dag kan niet meer stuk
Pinguïns spotten
Die avond slaap ik bij een lokaal stel dat in de plaats Burnie woont. Heerlijk om weer even te douchen en de vrouw des huizes bakt een onwijs lekkere steak voor het diner. Onderweg naar hun huis fietste ik langs het water en zag ik soms informatiebordjes staan over pinguïns. Ik vroeg ernaar bij het stel en ze vertelden mij dat er inderdaad pinguïns zijn, best veel zelfs. “Is het makkelijk om ze te zien? Want ik heb er tijdens het fietsen geen gezien,” vroeg ik. “Ja, heel makkelijk, maar ze komen pas in het donker aan land en tevoorschijn.” Ze stellen voor om erheen te gaan, een voorstel waar ik natuurlijk volmondig ja op zeg. Ik heb ook nog nooit een pinguïn in het wild gezien. Meteen bij aankomst op de parkeerplaats zien we inderdaad babypinguïns. Ze zien er zo enorm knuffelbaar uit, echt leuk. Er zijn ook vrijwilligers die informatie geven over de dieren. Echt onwijs gaaf om voor het eerst in mijn leven pinguïns in het wild te zien. Wat een enorm geslaagde dag met een vogelbekdier en heel veel pinguïns.
Wil jij mij steunen om deze reis te maken dan kan dat via de betaallink hiernaast/boven. Voor bijvoorbeeld 5 euro heb ik een koffie of een biertje, voor 10 euro een maaltijd en voor 20 euro een overnachting.
Laat een leuk berichtje achter waarvoor of waarom jij hebt gedoneerd! Alvast bedankt!
Ik geniet met je mee Sven!
28 maart 2026.
Beste Sven
Prachtig verhaal en wat een geluk dat je het allemaal hebt kunnen zien.
Ik geniet iedere dag van je “ reisverhaal”.
‘s- Morgens kijk ik altijd eerst op mijn telefoon naar jouw belevenissen en die van je vriend Rick.
Super , bedankt.
Groetjes Peter (86).