Heel veel water drinken
Het stuk waar ik het meest bang voor ben in de outback is een stuk van 260 km aan niets. Ik kan 18 liter water meenemen en hoop dat het genoeg is. Meestal zit er ongeveer 200 km tussen twee stops. Het liefst fiets ik dit in twee dagen, maar dat zou betekenen dat ik dertig liter water mee moet nemen en dat past simpelweg niet op mijn fiets. Ik probeer ongeveer 180 à 200 kilometer per dag te fietsen, zodat ik iedere dag mijn water kan bijvullen. Ik plan het zo dat ik iedere dag met de lunch bij een stop ben, zodat ik op het heetst van de dag een lange pauze kan houden. De pauze heb ik ook nodig om vooral veel vocht binnen te krijgen. Tijdens het fietsen zweet ik meer vocht uit dan dat mijn maag kan opnemen. Tijdens het fietsen is het rustig op de weg; ik denk dat er eens per kwartier een auto voorbijkomt. Heel soms stopt er ook een auto om eerst lachend te zeggen dat ik gestoord ben en om daarna te vragen of ik iets nodig heb. Onwijs lief, en ook heel fijn om te merken dat mensen helpen. Ook al heb ik niet altijd iets nodig, ik neem wel altijd even de tijd om een praatje te maken. Ik ben de hele dag alleen en heb geen sociaal contact. Er is geen internetverbinding, dus ik kan niet met mensen bellen tijdens het fietsen. Het zijn de momenten dat mensen stoppen en de lunchstops waarbij ik nog mensen kan spreken, dus daar maak ik dan ook gretig gebruik van.
Eindeloze stukken
Het stuk van 260 km aan niets gaat goed. Ik merk wel dat dit een extreem warme dag is en ik veel water drink. ’s Avonds durf ik het niet aan om ook nog water te gebruiken om pasta in te koken, dus ik besluit om wraps te eten die ik ook nog bij me heb. Achteraf is dit een hele goede keuze geweest, want wanneer ik de volgende dag bij het volgende dorp kom, ben ik bezig aan mijn laatste bidon water. Ik heb de afgelopen 24 uur 18 liter water gedronken. Het geeft mij een mentale boost dat ik dit langste stuk goed heb overleefd. Ik merk überhaupt dat het, ondanks alle saaie eindeloze stukken, mentaal behoorlijk goed zit. Het is dag in, dag uit hetzelfde, maar dat is iets waar ik mij ook op ingesteld had. De benen voelen goed en het lukt om de afstanden te fietsen die ik in gedachten had.
De outback overleefd
De dagen gaan als een soort waas voorbij; natuurlijk doet inmiddels mijn kont zeer en voel ik soms mijn benen, maar ik heb voor mezelf geen keuze. Ik moet doorfietsen om bij de volgende plek te komen met eten en drinken. Ik heb nog nooit zoveel kilometers gefietst; de langste week die ik in de outback fietste was 1350 kilometer. Bijna 200 gemiddeld per dag. Wanneer ik over de helft ben, zijn er wat vaker supermarktjes, zodat ik niet voor meerdere dagen eten hoef mee te tillen. Het wordt weer iets makkelijker en ik voel aan alles dat ik het stuk door de outback ga halen. De lastigste kilometers zitten erop en vanaf nu wordt het alleen nog maar makkelijker. Uiteindelijk was het stuk door de outback 3000 kilometer en dat heb ik gefietst in 17 dagen. Het is een stuk waar ik van tevoren spanning voor had, waar ik bang voor was, maar wat ik ook een gave uitdaging vond om te fietsen. Ik ben aangekomen in de bewoonde wereld en ik fiets weer door een groen landschap, langs boerderijen en huizen. Wat een heerlijk gevoel; ik voel mij euforisch, blij en trots. Ik heb de outback van Australië doorgestoken op een fiets!
Wil jij mij steunen om deze reis te maken dan kan dat via de betaallink hiernaast/boven. Voor bijvoorbeeld 5 euro heb ik een koffie of een biertje, voor 10 euro een maaltijd en voor 20 euro een overnachting.
Laat een leuk berichtje achter waarvoor of waarom jij hebt gedoneerd! Alvast bedankt!
Beste Sven
Wat ben je toch een doordouwer.
Grote waardering voor je uithoudingsvermogen.
Dit is echt blik op oneindig en doorgaan.
Groetjes Peter(85).