In het donker meegenomen
Het landschap van Sumba is heel droog, vooral het noorden waar ik eerst fiets. Er is niet zo veel, ook niet qua huizen, mensen en winkeltjes. Restaurantjes zijn er bijna niet, dus ik eet vooral kant-en-klare noodles en koekjes. ’s Avonds wanneer ik een restaurantje probeer te zoeken om te eten, wil het ook niet lukken. In de dorpjes waar ik doorheen fiets, zijn er helemaal geen restaurantjes, alleen kleine winkeltjes. Het wordt inmiddels al donker en het lukt maar niet om iets te vinden. Ik zet mijn lichten aan en vervolg mijn zoektocht in het donker. Wanneer ik even stilsta om Google Maps te bekijken, komen er drie mannen op scooters naast mij staan. Ze vragen waar ik vandaan kom en waar ik heen ga. Ondanks dat ik in de lokale taal kan zeggen dat ik de taal niet spreek, blijven ze maar tegen mij praten in de lokale taal. Uiteindelijk, via Google Translate, vertellen ze dat ik bij hun familie mag slapen. Met niet heel veel andere opties besluit ik de mannen te vertrouwen, ze komen niet opdringerig over, maar juist vriendelijk. Aangekomen bij de familie spreekt er, tot mijn grote verbazing, iemand Engels. Wederom een hele vriendelijke man en bij hem thuis mag ik slapen. Zo zie je maar, het komt altijd goed voor een slaapplek.
Slechte wegen
Onderweg in Sumba heb ik veel contact met de locals. Er komen hier bijna geen toeristen en al helemaal niet in de dorpjes waar ik kom. De hele dag roepen er mensen op een vriendelijke, positieve manier naar mij. Mensen willen op de foto en willen alles weten over mijn reis. Helemaal in het westen van Sumba houdt de staatsweg op en dat is meteen te merken. Asfalt wordt gravel en er zitten veel diepe kuilen met water in de weg. Soms onvermijdelijk, wat regelmatig zorgt voor natte voeten. Ook hier zijn natuurlijk geen restaurantjes, dus ik besluit het voor een slaapplek te vragen bij een willekeurig huis. Het mag! En ze hebben zelfs een bed waar ik in mag slapen. Verlichting hebben ze niet, dus ’s avonds zitten we te eten bij kaarslicht.
Slapen in een traditioneel dorp
Op het eiland Sumba heeft veel traditionele dorpen. Ik besluit vrij spontaan om in een van die dorpen een dag en nacht te blijven om te zien hoe het leven er aan toe gaat. In het dorp slaap ik bij een gezin in een traditioneel huis. De dochter van het gezin spreekt Engels en zij vertelt mij van alles en geeft een rondleiding door het dorp. Het dorp ligt op een heuvel en bestaat uit ongeveer dertig huizen. Het dak loopt de tweede helft een stuk steiler naar boven dan de onderste helft, hierdoor krijg je puntige daken. Deze daken zie je in de rest van Sumba ook veel, maar hier zijn ze gemaakt van stro in plaats van golfplaten. Onder het huis is het open en deze ruimte is voor de dieren die ze hebben, denk aan kippen, varkens, buffels. Op de etage waar je binnenkomt, leven en slapen ze en de ruimte daarboven, in de punt, is een klein beetje opslag, maar vooral ook leeg. Deze ruimte zien ze als ruimte voor de overleden mensen van het gezin. In het midden van de leefruimte wordt er gekookt op open vuur. Een jong meisje, Juni, komt langs om een praatje te maken. Ze wil graag haar Engels oefenen en wil later gids worden op het eiland. Heel lief en leuk om even een praatje mee te maken. Na het traditionele dorp maak ik langzaam mijn weg terug naar de plaats waar de ferry gaat. Ik vond het een leuk eiland om een week te zijn!
Wil jij mij steunen om deze reis te maken dan kan dat via de betaallink hiernaast/boven. Voor bijvoorbeeld 5 euro heb ik een koffie of een biertje, voor 10 euro een maaltijd en voor 20 euro een overnachting.
Laat een leuk berichtje achter waarvoor of waarom jij hebt gedoneerd! Alvast bedankt!
Beste Sven
Bedankt voor de blog.
Ik verbaas me iedere keer met welk een gemak jij de locals benader en met ze omgaat. Prachtige ervaring rijker.
Groetjes Peter(85).
De blogs zijn een hele fijne aanvulling op je vlogs. Erg leuk om te lezen. Bijzonder hoor hoe je iedere keer een slaapplek fikst.