Lombok is een verademing
Einde van de middag kom ik aan met de ferry op Lombok. Ik ben best wel klaar met de drukte van Bali en ben toe aan iets minder toeristen. Ik heb ongeveer een uurtje voordat het donker wordt om de haven uit te fietsen en een slaapplek te zoeken. Wanneer het schip bijna aanlegt, zijn er in de haven al kinderen die naar de ferry zwaaien, ik krijg er meteen een goed gevoel van. Dat gevoel bleek niet onterecht, want al in de eerste kilometer fietsen heb ik meerdere mensen die naar mij zwaaien en hallo zeggen, dit heb ik gemist. Ik geef een kind een high five en wanneer ik achterom kijk, staat hij te springen van geluk. Wauw, wat een verademing ten opzichte van het drukke Bali. Ik fiets eerst naar de stad Kuta, dit is ook wel een toeristische bestemming, maar door de interactie met locals voelt het heel anders dan Bali. Die eerste avond als ik de haven uitfiets, vind ik een restaurantje aan het water op een klein strandje. De eigenaar vindt het fantastisch dat ik met de fiets ben en zegt meteen ja op de vraag of ik mijn tent er op mag zetten.
Vriendelijke locals
De volgende dag fiets ik door een stuk Lombok waar bijna niemand woont. Het is een prachtig landschap met mooie heuvels, de heuvels maken het fietsen zwaar omdat er behoorlijk steile stukken inzitten, maar het is het absoluut waard. Even weer het idee dat er niemand om je heen is en puur genieten van het landschap. Vanaf de heuvels heb ik uitzicht op parelwitte stranden waar helemaal niemand is. Ik kom in een van de weinige dorpjes op mijn route en ga hier eten bij een heel lokaal tentje. De meiden die er werken beginnen meteen te giechelen als ze mij zien. Dit gebeurt vaker in Indonesië, maar in Bali heb ik dit ook nergens gehad. Ze spreken een klein beetje Engels, dus tijdens het eten kletsen we gezellig. Wanneer ik wegga, krijg ik als cadeautje een gratis ijsthee mee, “Succes op je reis, het was leuk je te ontmoeten” super lief! Wanneer ik dichter bij Kuta kom zie ik al een aantal toeristen op scooters. Kuta staat bekend als plek om te surfen, dus je ziet veel toeristen op scooters met surfplanken. Ik zwaai of zeg tegen heel veel mensen hallo die ik tegenkom. Het valt op dat de toeristen bijna niks terug zeggen en de locals bijna allemaal terugzwaaien.
Surfen, en Kevin & Cynthia weer zien
In Kuta zie ik Kevin & Cynthia weer. Het is een reizend stel dat ik nu voor de derde keer op reis zie. De eerste keer was in Cambodja en de tweede keer in Zuid-Korea. Echt super leuk en gezellig om hun nu nog een keer te zien. De eerste avond is Cynthia niet helemaal fit en ga ik alleen met Kevin uit eten en een biertje doen. Leuk om weer ervaringen en tips uit te wisselen. De volgende ochtend gaan we met zijn drieën surfen. We huren eerst een scooter omdat het strand een stukje weg is. Ik heb ooit een surfkamp gedaan in Zuid-Frankrijk en kan een klein beetje surfen, dus we besluiten om geen les te nemen. Surfplank huren en gaan met die banaan. De golven zijn niet heel hoog, maar dat is voor ons juist goed, Kevin en Cynthia hebben ongeveer hetzelfde niveau als ik. Het is leuk om weer te doen! Best weer even lastig, maar na een paar golven krijg ik het ook wel weer snel onder de knie. Met het surfen heb je helemaal niet zo door hoe sterk de zon is omdat je veel in het water bent, maar ik heb de onderkant van mijn benen echt volledig verbrand. ’s Avonds sluiten we af door met zijn drieën uit eten te gaan en de volgende dag ga ik weer verder fietsen, ik ga naar het dorpje Tetebatu.
Wil jij mij steunen om deze reis te maken dan kan dat via de betaallink hiernaast/boven. Voor bijvoorbeeld 5 euro heb ik een koffie of een biertje, voor 10 euro een maaltijd en voor 20 euro een overnachting.
Laat een leuk berichtje achter waarvoor of waarom jij hebt gedoneerd! Alvast bedankt!
Beste Sven
Hartelijk bedankt voor deze mooie blog.
Zo mooi om te lezen wat jij allemaal meemaakt. Ik geniet, jij geniet, wij genieten.
Tot horens.
Groetjes Peter (85).