In het zuiden Sumatra ligt de stad Bandar Lampung, hier kan ik via een online platform (Warmshowers) slapen bij een local. De dag dat ik naar hem toe fiets is het de hele dag aan het regenen en ik ben echt tot op mijn onderbroek nat. Het begon met een beetje miezer en toen had het op een gegeven moment al geen zin meer om mijn shirt in mijn tas te doen want die was daarvoor al net te nat. Een regenpak aandoen had ook geen zin want met 28 graden ga je daarin alleen maar zweten en word je alsnog nat. Ik besloot dat ik de regen maar gewoon ging trotseren in de wetenschap dat ik daarna toch in een droog huis terecht zou komen. Na een tijdje ben je toch al helemaal nat dus dan wordt het ook niet meer erger. Koud is het ook niet dus zo erg is het ook weer niet.
In Bandar Lampung wordt ik ontvangen door Rio, een man van ongeveer 35 gok ik. Hij woont nog thuis bij zijn moeder en is vooral de hele dag door grapjes aan het maken. Het Engels wat hij spreekt is redelijk maar soms hebben we kleine miscommunicaties. Hij wilt gelijk van alles vertellen ook over andere fietsers en is super enthousiast dat ik er ben. “Rio wacht stop, ik ben tot op mijn bilnaad nat, is het goed als ik eerst ga douchen en wat droogs aantrek?” er verschijnt een grote vriendelijk lach “Ohja ohja tuurlijk! Sorry maar ik ben zo blij dat je er bent” Na de douche praten we uren over reizen, andere landen en is hij ook erg geintereseerd in dingen over Nederland. In centraal Azië heb ik een stuk met Joseph uit Engeland gefietst. Daar begint Rio ineens over te vertellen. Ik vertel daarop weer dat ik met hem samen heb gefietst. Op zo een moment lijkt de wereld ineens wel heel klein.
Voor avondeten halen we wat streetfood bij karretjes die bij Rio in de straat staan. Savonds komt er ook nog een vriendin van Rio langs. Ze spreekt goed Engels en is veel grapjes aan het maken over het feit dat Rio meer moet gaan werken en dat hij op zoek moet naar een vriendin. Rio ziet er niet als de meest net en verzorgde man uit maar hij is wel een echte allemans vriend. Gedurende de dag zit Rio op straat voor de winkel van zijn moeder en maakt hij praatjes met de mensen die langs komen. Het is een drukke straat waar hij woont met zijn moeder en voor kinderen is het niet helemaal veilig om er alleen te lopen. Soms komt er een kind naar Rio toe en zonder dat ze wat tegen elkaar zeggen weet Rio al wat ze wilt. Ze pakt Rio zijn hand en bij Rio verschijnt er een grote vriendelijke lach op zijn gezicht, hij staat op en helpt haar veilig naar de andere kant van de weg door de auto’s tegen te houden. Bij mij verschijnt er ook een grote glimlach en Rio komt stralend teruglopen dat hij haar veilig naar de overkant heeft geholpen. Tot nu toe heeft Rio dan misschien nog niet de sleutel gevonden naar het hart van een vrouw maar hij heeft zelf in ieder geval zijn hart op de juiste plaats zitten.
De volgende ochtend regent het nogsteeds om even de regen af te wachten neemt Rio mij mee naar de school aan de overkant van de weg waar hij vaak gaat helpen. Voordat ik het door heb sta ik voor een klas vol kinderen. Het zijn jonge kinderen en ze spreken nog niet zo goed Engels. De docent die voor de klas staat gelukkig wel dus die helpt met vertalen. Ik vertel wat voor reis ik aan het maken ben en wat dingen over Nederland. De kinderen hebben nog niet iemand uit het buitenland gezien vertellen ze mij en ze hebben dan ook veel vragen. Allemaal zijn ze ook een beetje verlegen en gedragen ze zich ineens heel goed. Na afloop als het buiten weer droog is nemen we met zn alle een foto en wordt ik uitgezwaaid als ik wegfiets. En hele leuke ervaring en nu op naar het eiland Java.
Help jij mij deze reis maken?
Wil jij mij steunen om deze reis te maken dan kan dat via de betaallink hiernaast/boven. Voor bijvoorbeeld 5 euro heb ik een koffie of een biertje, voor 10 euro een maaltijd en voor 20 euro een overnachting.
Laat een leuk berichtje achter waarvoor of waarom jij hebt gedoneerd! Alvast bedankt!
Beste Sven
Super verhaal. Ik geniet iedere keer van de wijze waarop jij je ervaringen aan ons doorgeeft. Je hebt zo’n prachtige stijl van schrijven. Het nodigt je uit je belevenissen later in boekvorm uit te geven.
Bedankt Sven. Peter (85).