Rinjani, zonsopkomst op de top

Afdaling naar het kratermeer

Met de groep zijn we de eerste dag goed doorgekomen. Na een nacht slapen op de kraterrand in tentjes gaan we verder met dag twee van de drie. We gaan de krater in naar het meer. We gaan zeshonderd meter naar beneden en daarna zullen we weer zeshonderd meter naar boven gaan naar een andere plek op de kraterrand. Omdat we vrij hoog slapen rond de 2600 meter koelt het ’s nachts behoorlijk af. De slaapzakken die we kregen waren gelukkig goed en ’s morgens met de zon erbij warmt het al snel lekker op. Na een ontbijt met pannenkoeken beginnen we met wandelen naar het kratermeer. De weg naar beneden is steil en vrij technisch. Ik vind dit een stuk lastiger dan naar boven lopen. Soms zoek je naar grip om niet weg te glijden. Bizar is dat een van onze gidsen al de hele tijd op teenslippers loopt. Dit loopt lekkerder, zegt hij, ik vind het vooral bizar dat hij niet uitglijdt. Een paar maanden voordat ik Rinjani wandel, is de berg ook een tijdje dicht geweest. Dicht omdat er een dodelijk ongeluk is gebeurd. Omdat je weet dat dit is gebeurd, loop je toch met een klein beetje spanning rond.

Zwemmen en hotsprings

Na een paar uurtjes wandelen komen we bij het meer en daar hebben we tijd om te zwemmen en te ontspannen. Ik had gedacht dat het water vrij koud zou zijn door de hoogte, maar dat viel echt alles mee. Het was een heerlijk verfrissende duik. Bij het meer hebben we ook lunch en op maar een klein stukje wandelen van het meer zijn er ook hotsprings. Het is eigenlijk een hele ontspannen dag en buiten het feit dat het technisch is, is het niet heel zwaar. Ook het omhoog lopen vanaf het meer naar de kraterrand is goed te doen. We slapen langs het pad naar de top. Hier gaan we allemaal vroeg onze tent in, want de volgende ochtend beginnen we om half drie met wandelen.

Tocht naar de top

De tocht naar de top is niet technisch, maar het is heel veel los grind waardoor je na iedere stap weer een stukje naar beneden glijdt. Dat maakt het zwaar en nu we boven de drieduizend meter komen, begin je ook wel goed te merken dat er minder zuurstof in de lucht is. Een aantal van onze groep hebben het behoorlijk zwaar, maar gelukkig weten we allemaal de top te bereiken voor de zonsopkomst. Het is een van de mooiste zonsopkomsten die ik ooit heb gezien, de natuur maakt er een mooie show van.

Rennen met Ong

Na de zonsopkomst is het tijd om naar beneden te gaan, nu is het losse grind echt heerlijk. Je kan je hakken erin zetten waardoor je bijna rennend naar beneden kan zonder dat het veel moeite kost. Eenmaal beneden in het kamp hebben we het tweede ontbijt en vanaf nu begint eigenlijk het zware deel van de tocht, de hele dag naar beneden lopen. De spieren zijn al een beetje moe van twee dagen wandelen en dit is veruit de langste dag. Onze gids genaamd Ong, loopt ook dit op zijn teenslippers. We hebben een leuke klik en hij vindt het mooi om zijn gasten te testen. “Follow me, follow me” en hij begint als een malle te rennen naar beneden op zijn teenslippers. Ik draag wandelschoenen en heb een kleinere rugtas, maar ik heb grootse moeite om hem bij te houden. Terwijl we bij een post wachten op de rest van de groep vraag ik Ong nogmaals naar waarom teenslippers. Wandelschoenen zijn een stuk duurder en dat geld besteedt hij liever aan andere dingen. De gidsen en porters vinden het allemaal prima om op teenslippers te lopen. Ik vond dit echt een mega mega zware dag en heb nog een paar dagen zere benen gehad van al het naar beneden lopen. Onderweg naar beneden lachen Ong en ik veel. Zijn Engels is niet heel goed, maar toch begrijpen we elkaar. “Ong, wat is your dream in life?” er verschijnt een grote glimlach op zijn gezicht, “To be happy.”

Help jij mij deze reis maken?

Wil jij mij steunen om deze reis te maken dan kan dat via de betaallink hiernaast/boven. Voor bijvoorbeeld 5 euro heb ik een koffie of een biertje, voor 10 euro een maaltijd en voor 20 euro een overnachting.

Laat een leuk berichtje achter waarvoor of waarom jij hebt gedoneerd! Alvast bedankt!