In Sumatra ga ik eerst een stukje naar het noorden om daar orang-oetans te zoeken. Ik heb vooraf wat onderzoek gedaan naar waar je deze het best kunt spotten in Sumatra. Het makkelijkst is om dit te doen vanuit Bukit Lawang; hier heb je bijna garantie om ze te zien. Dit heeft een reden: hier worden de orang-oetans gevoerd door rangers om ze vlak bij de kampen te houden. Hierdoor vertonen ze ook onnatuurlijk gedrag en zijn ze niet meer bang voor mensen. Ik besluit daarom naar een ander gebied te gaan met de naam Ketambe. Als ik hier aan de praat raak met wat rangers, vertellen twee daarvan dat ze ook gids zijn geweest in Bukit Lawang en bevestigen ze de verhalen die ik op internet heb gelezen. Orang-oetans komen eigenlijk nooit naar de grond, alleen als er iets mis is, en in Bukit Lawang worden ze vaak op de grond gezien. Ik ben nu al blij met de keuze die ik heb gemaakt, zonder dat ik ook maar één orang-oetan heb gezien. Ik doe in Ketambe een driedaagse tocht de jungle in met vijf andere avonturiers. Er is absoluut geen zekerheid om de orang-oetans te zien; het blijven natuurlijk wilde dieren.
Op de eerste dag dat we de jungle ingaan, lopen we eerst een stukje over de weg naar de jungle toe. Wonder boven wonder zien we tijdens het wandelen over de weg in de bomen al een orang-oetan. Missie geslaagd, we kunnen omdraaien! Natuurlijk gaan we verder, maar wat hebben we enorm veel geluk om nu al een orang-oetan te zien! We lopen door het bos naar een tentenkamp, hier slapen we twee nachten en vanaf hier gaan we een aantal keer wandelen om apen te spotten. De eerste dag zien we vijf orang-oetans, allemaal hoog in de bomen. Het is heel rustgevend om te kijken naar hoe ze zich langzaam door de bomen bewegen. Orang-oetan betekent in Indonesië ‘mens van het bos’. Ze worden zo genoemd omdat er tussen de apen en mensen heel veel overeenkomsten zijn. Orang-oetans kunnen ongeveer negentig jaar oud worden, hebben een draagtijd van negen maanden en zo zijn er nog veel meer overeenkomsten. De tweede dag lopen we naar natuurlijke hotsprings om daar te relaxen. Onderweg zien we geen orang-oetans. De derde dag is de dag dat we weer terug lopen naar het dorp en nu zien we onderweg wel weer orang-oetans. Naast orang-oetans in het bos hebben we ook nog tal van andere apen gezien tijdens onze dagen in de jungle en een neushoornvogel!
In het gezelschap zat ook een Spanjaard genaamd Pablo. Iedereen herinnerde zijn naam als “Pablo Escobar”; onze Pablo was kunstenaar, dus ik vond Pablo Picasso toepasselijker. Ik had een gesprek met Pablo over een van de kunstwerken die hij had gemaakt. Naast kunstenaar zijn had Pablo ook neurowetenschap gestudeerd. In het kunstwerk waar we het over hadden, heeft hij de interesse voor neurowetenschap gebruikt als inspiratie voor zijn werk. Hij vertelde: “Iedereen heeft herinneringen en gedurende tijd worden deze minder origineel. Van herinneringen ga je allemaal kleine dingen vergeten en dit vult je brein aan met iets wat in het plaatje past. Iedere keer als je aan een herinnering denkt, is deze minder puur en steeds meer een onbewuste invulling van je brein. Na lange tijd is er niks meer van de pure herinnering over, maar alleen maar onbewuste invullingen van je eigen brein.” Onbewust wist ik al dat herinneringen over tijd steeds minder worden en dat is ook een van de redenen dat ik deze blogs ben gaan schrijven. Pablo’s verhaal grijpt mij aan. Hij heeft een scan van zijn brein laten maken toen hij aan zijn overleden oma dacht. Deze scan heeft hij verwerkt tot een kunstwerk. Voor mij zijn deze blogs een vorm van de puurheid van herinneringen bewaren en na het verhaal van Pablo ben ik extra blij dat ik ze schrijf.
Het fijne van blogs i is dat je terug kunt lezen en daardoor worden de herinneringen weer duidelijk. Zeker met de foto’s erbij. Ik geniet van je verhalen.
Bedankt Sven
Wat een belevenis.
Prachtig zoals je het verwoord.
Schrijf maar veel op , vooral de gesprekken die je met je medereizigers voert, zij hebben ook allemaal hun unieke ervaringen.
Ik kijk nu al uit naar het reisboek dat je over je lange fietsreis gaat maken. Je hebt de gave en capaciteiten om dit te doen.
Groetjes Peter (85).