Kelimutu national park en een crash

Mist op de top

Er is een berg op Flores met op de berg drie vulkaanmeren. Het bijzondere aan deze drie vulkaanmeren is dat ze alledrie een andere kleur hebben. Voor mij meer dan genoeg reden om het te ontdekken, dus ik ga erheen op de fiets. Tijdens de klim naar de meren wordt het steeds bewolkter en wordt het zicht steeds minder. Ik vrees dat ik de meren niet kan zien, maar besluit om naar de ingang van het park te fietsen en het daar te vragen. Ik vraag of ze een webcam hebben, maar die is er niet, maar de vrouw vertelt mij dat ze er eigenlijk zeker van is dat ik de meren nu niet kan zien. Ik bekijk even snel mijn planning en zie dat ik nog wel een dagje kan wachten. ’s Ochtends vroeg is het altijd goed, dus ik besluit om de volgende ochtend terug te komen. De volgende ochtend is het inderdaad prachtig weer en heb ik perfect zicht op de drie meren. Twee daarvan zijn een felle kleur blauw en de derde is zwart. Gedurende de jaren zijn de meren door verschillende factoren veranderd van kleur, zo is er een rood geweest en een groen. Een enorm mooi natuurverschijnsel!

Mijn crash

Na de meren heb ik een lange afdaling naar de kust, maar dat gaat niet zoals ik in gedachten had. Wanneer ik in de afdaling een bocht door kom, ligt daar ineens allemaal zand en grind op de weg. Ik kan niet remmen en ook niet scherp sturen, voordat ik het weet glippen beide wielen tegelijk onder mij vandaan. Ik kom terecht op mijn linkerhand, mijn borst en mijn kin tegen het asfalt. Ik ging ongeveer dertig kilometer per uur, alles behalve zachtjes. Na de eerste impact lukte het om te rollen in plaats van te schuiven, waardoor ik het aantal schaafwonden minimaliseerde. Wanneer ik tot stilstand kwam, stond ik meteen op, vol van adrenaline, shit shit. Ik voelde eerst aan mijn lichaam, volgens mij had ik niks gebroken, ik zag meteen dat mijn hand open was en ik voelde dat mijn kin de weg had geraakt. Een andere weggebruiker achter mij vertelde dat hij een grote stofwolk zag en dat hij mij door de lucht zag vliegen, het zag er spectaculair uit. Aan mijn fiets was gelukkig geen schade, alleen in een tas zit er nu een gat waardoor deze niet meer waterdicht is. Met water maak ik eerst de wonden schoon en daarna ontsmet ik ze en dicht ik de wond op mijn hand af zodat er geen vuil in komt. Ik ben behoorlijk geschrokken, maar wonder boven wonder ben ik er onwijs goed vanaf gekomen.

Drone krijgt zwemles

Een dag later ben ik boven het strand mijn drone aan het vliegen. Ineens uit het niets wordt deze onbestuurbaar en neemt deze een duikvlucht richting het water. Ik kan niks meer en zie op het camerabeeld hoe de drone het water raakt waarna de verbinding verbreekt. Ik sta een paar seconden stil, huh wat gebeurde er? Ik kan een roeibootje gebruiken om hem te zoeken, maar het lukt niet om hem te vinden. Nog in het roeibootje blijkt na wat zoeken op het internet waarom: ze zinken. Zonde van de drone! Ik nam contact op met de klantensupport, moest al mijn gegevens en het bestand van de vlucht opsturen. Daaruit hebben ze geconcludeerd dat het een fabrieksfout was en niet mijn fout, waarna ze een nieuwe opgestuurd hebben. De service was eigenlijk te goed, want voordat ik kan mailen dat ik hem in het buitenland nodig heb, hadden ze hem al naar mijn thuisadres opgestuurd in Nederland. In ieder geval topservice dat die vervangen is.

Wil jij mij steunen om deze reis te maken dan kan dat via de betaallink hiernaast/boven. Voor bijvoorbeeld 5 euro heb ik een koffie of een biertje, voor 10 euro een maaltijd en voor 20 euro een overnachting.

Laat een leuk berichtje achter waarvoor of waarom jij hebt gedoneerd! Alvast bedankt!

3 gedachten over “Kelimutu national park en een crash”

  1. Peter van Vegchelen

    Beste Sven
    Volgens mij had jij hierover al het eea verteld in een andere blog. Ik ben wel blij dat je het er zo goed hebt afgebracht.
    Ik denk er veel aan : Als hij naar maar geen ongeluk krijgt midden in de wereld of nowwhere.
    Je bent en blijft een kanjer.
    Groetjes Peter.

  2. Wat een bikkel ben jij en wat een mooi avontuur. Ondanks tegenslagen of saaie stukken Down Under blijf je opgewekt en vrolijk. Viva la vida.

Laat een reactie achter

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *