Ik heb gevonden dat er een grot is in Indonesië waar je in de grot in een natuurlijke schijnwerper kan staan. De grot die ik op het oog heb, heet de Jomblang grot. Je kunt de grot alleen ’s ochtends bezoeken, omdat alleen dan het licht zo mooi is. Ik kom er ’s middags aan en besluit om te vragen of ik bij de ingang mag kamperen. Er is alleen een beveiliger die geen Engels spreekt. Ik vraag het via Google Translate en er verschijnt een lach op zijn gezicht, waarschijnlijk omdat hij deze vraag nog nooit eerder heeft gehad. Hij begint te typen in Google Translate, maar eigenlijk weet ik al dat het mag. Na het omdraaien van de telefoon blijkt inderdaad dat het mag. Het is een doodlopende weg naar de grot en er is geen eten te krijgen. Ik fiets een klein stukje terug waar een heel klein dorpje is. Ik dacht dat er alleen een klein winkeltje was, maar bij navraag willen ze voor mij wel nasi goreng maken. Het is alsof ik bij een lokale familie thuis eet. Het lijkt erop alsof ze nog nooit een toerist langs hebben gehad. Er wordt veel gelachen over mijn aanwezigheid en ze willen allemaal met mij op de foto. Na de nasi goreng kom ik terug bij de beveiliger, hij vertelt dat zijn baas heeft gebeld. Ik schrik, maar het blijkt dat zijn baas gratis een hutje aanbiedt om in te slapen vanavond, ideaal!
’s Ochtends stroomt het parkeerterrein vol met toeristen, het is tijd om de grot in te gaan. De ingang van de grot is een soort groot sinkhole in het landschap, bijna alsof er een meteoriet is ingeslagen. Er is geen pad of trap naar beneden, om er te komen moet je eerst een stuk abseilen. Met twee tegelijk laten ze ons naar beneden zakken. Eenmaal beneden komen we in een soort groene oase. Het is een heel stuk natter ten opzichte van boven. De grond waar we overheen lopen is enorm modderig, gelukkig hebben we laarzen gehad van de organisatie. Door een natuurlijke tunnel lopen, of beter gezegd glibberen, we naar een ander deel van de grot. Na een tijdje zie je op een gegeven moment al het bijzondere licht verderop in de tunnel. Het is alsof er een schijnwerper aanstaat. Door dat deel van de grot stroomt een ondergrondse rivier, het water is vrij ruig en dat veroorzaakt een hele lichte mist. Boven in de grot zit een gat naar de buitenwereld waar het zonlicht doorheen komt. Een klein wonder in de natuur, het is prachtig om te zien. Wauw, wat kan de natuur voor mooie beelden zorgen.
Na de grot fiets ik weer verder door het landschap van Java. Inmiddels ben ik al meer in het oosten van Java. Hier is het een stuk minder druk en lachen en zwaaien de mensen weer wat meer. Ik vind dit een stuk leuker dan het drukke westen van Java. Ik fiets een stad in en eigenlijk begint het al sneller te schemeren dan ik had verwacht. Omdat ik hier heel dicht bij de evenaar zit, wordt het heel snel licht en donker. Er is veel minder ochtend- of avondschemer. Als het eenmaal begint te schemeren, ben ik eigenlijk al bijna te laat met het zoeken van een slaapplek. In de stad besluit ik om iets meer van de drukke weg af te gaan. Ik kom bij een geschikt restaurantje om het te vragen. Binnen no time staat de halve straat erbij om te kijken wat er gebeurt. Dit is helemaal niet wat ik wil, want nu weet iedereen dat ik hier ben. Na vijftig foto’s vertelt de eigenaresse dat het helaas niet kan, maar ze heeft wel een vriend gebeld die mij meeneemt naar de moskee. Bij de moskee komt de politie langs en die vinden het eigenlijk voor mijn veiligheid beter als ik op het bureau kom slapen. Prima natuurlijk, dus zo gezegd zo gedaan. Ik heb een nachtje veilig op het bureau geslapen.
Help jij mij deze reis maken?
Wil jij mij steunen om deze reis te maken dan kan dat via de betaallink hiernaast/boven. Voor bijvoorbeeld 5 euro heb ik een koffie of een biertje, voor 10 euro een maaltijd en voor 20 euro een overnachting.
Laat een leuk berichtje achter waarvoor of waarom jij hebt gedoneerd! Alvast bedankt!
Hello svhen, This is me Elis, see you again sayanggeee.. My children call you “OM BULE”
Bravo..be carefull
Beste Sven
Wat een belevenis en zulke mooie foto’s. Bedankt Peter (85).