Mensen gevonden die Engels spreken
Na de slechte weg door de bergen is in het zuiden de weg iets beter. In sommige dorpen ligt er zowaar asfalt en dat zijn echt heerlijke momenten op de fiets. Er zijn in de dorpjes hier helemaal niet zo veel restaurantjes zoals ik dat wel had in Indonesië. Voor lunch eet ik vaak instant noedels, dat is echt super populair hier en eten de locals ook vaak als lunch of tussendoortje. Het eerste stuk wat ik langs de zuidkust fiets is op zich goed te doen, de weg is absoluut niet zoals in Indonesië, maar op de meeste stukken is er goed te fietsen. Ik kom bij een winkeltje waar ik vraag of ik daar mijn tentje op mag zetten. Tot mijn grote verbazing spreekt het stel echt goed Engels, ze hebben een tijdje in Australië gewoond. Heel fijn en het voelt meteen een soort vertrouwd bij de mensen. Ik vraag of ik wat noodles kan kopen en of ze die voor mij kunnen klaarmaken, maar in plaats daarvan mag ik gratis met het gezin mee-eten, wat onwijs lief.
Een begrafenis meemaken
’s Avonds gaat de vader van het gezin naar een begrafenis en hij vraagt of ik meega. Ik voel mij hier een beetje gek bij en weet het in eerste instantie niet zo. Hij vertelt over hoe het er aan toe gaat en dat er ook vooral het leven gevierd wordt met z’n allen: eten, dans en muziek. “Is het dan niet gek als ik meega?” “Nee nee, dat is helemaal niet gek.” Ik ben toch wel erg nieuwsgierig en de nieuwsgierigheid wint het van het ongemakkelijke gevoel wat ik erbij heb. Het is uiteindelijk een hele mooie avond en cultureel ook echt iets onbetaalbaars om hier zomaar bij te zijn. Er is een groot buffet waar iedereen van eet en na het eten doen een aantal mensen een woordje en wordt er gedanst en gedronken.
Enorm slechte wegen
Het gezin waarbij ik sliep vertelde dat een paar kilometer na hun huis de brug is ingestort, je moet door het water als je verder wilt. Wanneer het veel regent wordt de rivier zo groot en sterk dat ze die kant helemaal niet opkunnen. Ik moet met mijn fiets ook door het water, maar dit is behoorlijk spannend want ik weet dat er in het zuiden van Oost-Timor ook krokodillen in het water kunnen zitten. Ik wacht met oversteken totdat er wat auto’s en vrachtauto’s zijn die ook de rivier doorsteken, zodat ik met hun door het water kan. Er is helemaal geen krokodil te zien en waar ik er doorheen ga stroomt het water snel, iets waar krokodillen bijna nooit zitten, maar goed, beter het zekere voor het onzekere. Aan de andere kant van de rivier is de weg weer enorm slecht met heel veel stenen. Het lijkt wel alsof ze hier in Oost-Timor soms gewoon een pad van stenen/gravel uitstrooien en het dan een weg noemen. De weg is gelukkig redelijk vlak waardoor het nog te doen is om overheen te fietsen, maar het gaat echt traag. ’s Avonds kom ik in een dorp waar opnieuw geen restaurant is, ik besluit om te vragen of ik bij de politie mag kamperen en dat mag gelukkig. Ze zijn behoorlijk verbaasd over het feit dat ik er op de fiets ben gekomen. Ik mag ook hier weer met ze mee-eten en mijn matje opblazen in het kantoor. Ik heb het zwaar, maar kom langzaam bij het oosten waar ik weet dat de weg beter wordt.
Wil jij mij steunen om deze reis te maken dan kan dat via de betaallink hiernaast/boven. Voor bijvoorbeeld 5 euro heb ik een koffie of een biertje, voor 10 euro een maaltijd en voor 20 euro een overnachting.
Laat een leuk berichtje achter waarvoor of waarom jij hebt gedoneerd! Alvast bedankt!
Beste Sven
Oost Timor is volgens mij mooi maar zwaar om het met de fiets te doen.
Ja jij doet dat gewoon en fietst gewoon door.
Groetjes Peter (85).