In de tijd dat ik in het zuiden van Sumatra fiets is het ook de viering van tachtig jaar onafhankelijkheid. Tachtig jaar geleden heeft Indonesië zich onafhankelijk verklaard van Nederland. Als ik nu met de locals het heb over de koloniale geschiedenis zit daar helemaal geen oud zeer. Ze vinden het meestal juist leuk dat ik uit Nederland kom want dat is door de geschiedenis wel een land waar ze nog iets vanaf weten. Ze beschouwen Nederlanders nu meer als familie in plaats van vijanden. Mooi om te zien hoe de mindset anders is dan ik had verwacht. Voor de viering van het onafhankelijkheids jubileum zijn er in de dagen ervoor al allemaal voorbereidingen. Er zijn groepen schoolkinderen aan het oefenen met parades, de dorpen worden versiert en er hangen overal vlaggen met tachtig erop.
Savonds wanneer ik op zoek ben voor een slaapplek besluit ik het bij een restaurantje aan het water vragen. Terwijl ik het aan het vragen ben staan er allemaal locals om mij heen die aandacht willen, de situatie is vrij chaotisch. Ik heb met een van de medewerkers van het restaurant contact via google translate. Er wordt iemand gebeld van een homestay. Ik probeer uit te leggen dat ik helemaal geen homestay wil maar gewoon mijn tentje op wilt zetten. Ondertussen is de situatie zo chaotisch dat ik niet weet of ik hier nog wel wil slapen. Er weten nu zo veel mensen dat ik hier ben dat het niet snel rustig zal worden. Na een paar minuutjes komt er een jongen aan van een homestay. Hij spreekt perfect Engels en vraagt of ik opzoek ben naar een slaapplek. Dat is inderdaad het geval maar ik vertel hem ook meteen dat ik niet opzoek ben naar een slaapplek waar ik voor moet betalen omdat ik mijn eigen tent mee heb. Hij verteld dat hij zelf ook erg enthausiast is over fietsen en dat hij vaker andere fietsers bij hem thuis heeft laten slapen. Normaal hanteer ik altijd de regel dat als mensen naar jou toekomen met hulp dat je altijd extra voorzichtig moet zijn met de hulp aannemen. Deze jongen laat echter al snel filmpjes zien van hem met andere wereldreizigers op de fiets die bij hem thuis hebben geslapen, daardoor heb ik er een goed gevoel bij en besluit ik om het te doen. Het ontvangst bij hem thuis is ook super fijn met een hele lieve moeder. Onverwachts vraagt hij ineens “Heb je zin om vanavond naar een bruiloft te gaan?” Ja natuurlijk heb ik daar zin in! Dat zijn de lokale ervaringen waarvoor ik reis. Ik douche even snel en daarna gaan we op de scooter naar de bruiloft. Ik heb echt geen idee hoe een bruiloft hier eruit ziet en hoe het eraan toegaat dus ik ga er heel open in. In iedere provicie van Indonesië worden bruiloften op een andere manier gevierd. In iedere provincie hebben ze andere kleding die ze aan doen en andere rituelen, soms duurt een bruiloft één dag, soms duurt een bruiloft één week. De bruiloft waar wij naar onderweg zijn duurt drie dagen en deze dag komen er heel veel vrienden en bekenden langs. Al in de verte horen we de muziek van de bruiloft. Dat is uberhaupt een ding in Indonesië, muziek staat altijd kei en kei hard. Bij binnenkomst worden we ontvangen door de familie en geven we een cadeau voor het liefdeskoppel. De avond is eigenlijk heel simpel: er komen heel veel mensen langs en er is karaoke. Iedereen die langs komt mag in de zaal gaan zitten en krijgt een kleine snack en wat water. Iedereen die langs komt moet een liedje zingen en moet ook op de foto met het bruidspaar. Wij gaan eerst op de foto met het bruidspaar en dat vinden ze echt fantastisch. Als er hier een blank persoon op je bruiloft komt dan werkt dat statusverhogend. Met mij werden er dan ook mega mega veel foto’s gemaakt. Vervolgens moesten we een liedje zingen. Maar als er karaoke gezongen wordt zingt er niemand mee en is er niemand enthousiast, dit is bij iedereen die een liedje zingt. Het voelt heel ongemakkelijk. De muziek staat zo hard dat je bijna geen gesprek kan voeren. Ik vind het heel gaaf om te zien maar na een uur vind ik het ook wel mooi geweest, ik wil mijn oren nog graag goed houden.
Help jij mij deze reis maken?
Wil jij mij steunen om deze reis te maken dan kan dat via de betaallink hiernaast/boven. Voor bijvoorbeeld 5 euro heb ik een koffie of een biertje, voor 10 euro een maaltijd en voor 20 euro een overnachting.
Laat een leuk berichtje achter waarvoor of waarom jij hebt gedoneerd! Alvast bedankt!
Hallo Sven, wat genieten wij van je wereldreis op de fiets. We genieten vooral van je reis door Indonesië. Afgelopen augustus waren wij op Bali en Java omdat ons nichtje, 24 augustus, trouwde in Jakarta (een big big wedding). Sinds 1996 hebben we al vele malen Indonesië mogen bezoeken en we herkennen zoveel van jouw verhalen en herbeleven soms oude tijden. Blijf genieten, blijf fietsen en blijf vooral schrijven zodat je kan laten zien hoe mooi de wereld is en hoe gastvrij en lief de mensen overal zijn.
Wat onwijs leuk! Echt genieten, Indonesië!
Beste Sven
Zoals jij hier jouw gevoelens tov de locals omschrijft zo hebben mijn vrouw en ik dit ook mogen beleven.
Bedankt Sven.
Groetjes Peter (85).