De ontmoeting
Na het zwemmen met de walvishaai fiets ik verder Sumbawa in. Het landschap hier is heel droog, er is weinig groen te zien, heel anders ten opzichte van de andere eilanden die ik heb gezien in Indonesië. Ik fiets tot een uur of vijf ’s middags en dan kom ik in een plaats waar ik een slaapplek wil gaan zoeken. Ik doe eerst bij een kleine supermarkt boodschappen, zodat ik alvast ontbijt heb. Bij de supermarkt raak ik aan de praat met een lokale vrouw. Ze spreekt goed Engels en vraagt wat ik aan het doen ben. Ik vertel dat ik met de fiets aan het reizen ben en dat ik nu heel Indonesië aan het doorkruisen ben. “En voor vandaag, wat is nu je plan, waar ga je vanavond slapen?” “Geen idee, ik heb mijn tent mee en mijn plan was om bij een restaurantje te gaan eten en slapen.” “Maar je mag anders ook wel bij mijn familie slapen.” Dat klonk natuurlijk als muziek in de oren dus ik ging mee naar het huis van haar familie. Haar ouders waren thuis, haar man, kind en wat vrienden. Het ontvangst was enthousiast en een van de eerste dingen die er gevraagd werd was “Hoe lang wil je blijven? Een dag, een week, een maand?” “Maak je een grapje?” “Nee nee serieus, je kan zo lang blijven als je wilt.” Het is een niveau van gastvrijheid waar we in Nederland helemaal geen weet van hebben dat het bestaat. Ik besluit dat ik het af laat hangen van hoeveel er te doen is in de omgeving. Ik vind het fijn om even op een plek te blijven en om een soort te integreren in een gezin, maar ik ga hier niet blijven om het blijven.
De tuin en een voetbalwedstrijd
De eerste dag dat ik er ben laat ’s ochtends opa met volle trots zijn tuin zien. Ik vind tuinen altijd leuk om te zien omdat ik zelf vroeger ook in een moestuin heb gewerkt. Hij heeft koeien, kippen, wat groenten, fruitbomen en olifantengras als voer voor de koeien. Ik vind het prachtig om te zien en opa vindt het prachtig om te laten zien, win-win. Die middag ga ik met wat vrienden van daar voetballen en kijken we ook bij een voetbalwedstrijd. Langs het veld zet iedereen zijn of haar scooter neer en daar ga je dan opzitten om te kijken. Als het druk wordt, staan de mensen vooraan, daarachter heb je een rij met mensen die op hun scooter zitten en daarachter een rij met mensen die op hun scooter staan.
Het eten
In het gezin help ik met koken, speel ik met het jongste kind en is er ook veel tijd om te praten met elkaar. ’s Ochtends verkopen ze aan de weg ontbijt. Het ontbijt wat veel mensen hier in Indonesië eten is wel heel anders dan wat we in Nederland eten. De mensen eten hier vaak drie keer per dag rijst, dus ook als ontbijt. Het gerecht wat ze aan de weg verkopen is nasi kuning, gele rijst. Het is rijst met gebakken tempeh, een ei, wat noodle en een stukje gebakken kip, ik vind het heerlijk en zou dit iedere dag wel als ontbijt kunnen eten.
Afscheid nemen
Andere dingen die ik in de paar dagen doe is de omgeving verkennen, voetballen, naar een savanne en wat verhaaltjes zoals deze schrijven. Het is leuk om met lokale mensen een band op te bouwen en om echt mee te maken hoe ze leven. Dit is wat ik leuk vind aan reizen en vooral aan reizen met de fiets. In het dorp waar ik ben zien ze bijna nooit een toerist. In de dagen dat ik er ben heb ik toch een mooie band opgebouwd met de familie. Heel leuk, maar dat maakt het afscheid wel een stuk lastiger. Zowel bij mij als bij de familie beginnen er spontaan een paar ogen te zweten. Dit was heel mooi, fijn, hartverwarmend en bijzonder.
Wil jij mij steunen om deze reis te maken dan kan dat via de betaallink hiernaast/boven. Voor bijvoorbeeld 5 euro heb ik een koffie of een biertje, voor 10 euro een maaltijd en voor 20 euro een overnachting.
Laat een leuk berichtje achter waarvoor of waarom jij hebt gedoneerd! Alvast bedankt!
Beste Sven.
Wat ben je toch een geluksvogel, dat je zo warm en enthousiast in dit gezin bent opgenomen. Ik begrijp dit wel want ook jij heb een open en eerlijke uitstraling.
Bedankt je hebt me weer laten genieten.
Groetjes Peter(85).