Onderweg naar de volgende stad Bukittinggi ga ik voor het eerst deze reis de evenaar over. Al ruim meer dan een jaar onderweg en ik ben eigenlijk alleen nog maar in de bovenste helft geweest van de wereld. Nu is er op het noordelijk halfrond ook wel meer landmassa, maar het is alsnog gek om te beseffen. Langs de weg staat een hele grote wereldbol om de evenaar te markeren en er is op de weg een streep gemarkeerd. Er is in de omgeving verder helemaal niks, dus er zijn ook helemaal geen andere toeristen. Ik ben de enige die er wat foto’s maakt. Er komt een schoolbus met kinderen aan die op schoolreisje zijn. De kinderen willen allemaal liever met mij op de foto dan met de lijn van de evenaar.
In Bukittinggi ben ik uitgenodigd om te slapen bij een homestay. De eerste middag ga ik een rondje lopen in de wijk waar ik verblijf. Hier zoek ik eerst een lokale kapper op; mijn haar is inmiddels een hele bos, waardoor het snel warm is. Ik kom bij een lokale kapper waar ze nog nooit een toerist hebben gehad. Tijdens het knippen worden er allemaal foto’s gemaakt. Ik vind naar de kapper gaan ook echt een leuke manier om de lokale cultuur iets beter te leren kennen. Elk land heeft weer net andere gewoontes bij de kapper. Ik heb niet echt een moeilijk kapsel, dus ben niet zo snel bang dat mijn kapsel per ongeluk verpest wordt. Daarnaast maakt het mij ook niet zo veel uit als er een stukje verkeerd zit. Ik zit altijd wel relaxed bij de kapper. Na de kapper loop ik door de straatjes en overal komt de geur van lekker eten vandaan. Ik heb inmiddels trek, dus ik meng mij tussen de lokale mensen voor een bordje nasi goreng. Na de nasi goreng loop ik verder en is er een groepje aan het volleyballen. In Nederland heb ik lange tijd op volleybal gezeten, dus ik vind het leuk om te zien en sta even te kijken. Na een minuut vragen de locals of ik mee wil doen. Maar natuurlijk! Spontaan een half uur meegedaan. Echt heerlijk om weer even een balletje te slaan.
Vanuit Bukittinggi doe ik een dagtochtje naar de Harau Valley en de Kelok 9. Vanuit een vlak landschap fiets ik de Harau Valley in. Vrijwel uit het niets fiets ik ineens tussen twee grote rotswanden door. Het is mooi om te zien hoe het landschap ineens verandert. Er zijn in de Harau Valley een aantal watervallen, maar omdat het al heel lang niet heeft geregend, zijn alle watervallen droog komen te staan. Vanaf de vallei fiets ik door naar een bekende bergweg. De weg wordt gemarkeerd door negen verhoogde bochten. In een korte afstand moet de weg een flink stuk omhoog. De weg gaat meerdere keren over zichzelf heen met flink bochtenwerk. Van bovenaf is het prachtig om te zien en ook vanuit de lucht met mijn drone. Heerlijk ook om door de bochten af te dalen: remmen los en door de bochten racen.
Vanuit Bukittinggi doe ik ook een dagtocht naar het meer Maninjau. Bij het meer was het hartstikke mistig en dat was daarom ook niet zo bijzonder om te zien. Onderweg naar het meer kwam ik langs een boerderij waar ze op traditionele manier suikerrietsap maken. Er loopt een buffel rondjes; hierdoor gaat er in het midden een grote pers draaien. In de pers wordt het sap uit het suikerriet geperst. Ik heb in andere landen ook wel eens suikerriet geproefd. Ik weet niet of deze suikerriet een andere soort is, maar ik vind deze echt een stuk lekkerder. Het is een lokale familie die een klein winkeltje runt met naast het suikerrietsap ook allerlei verschillende noten. De familie neemt rustig de tijd om mij veel te vertellen over de traditie van suikerrietsap. Ik kocht er nog wat nootjes en ging weer verder op avontuur.
Beste Sven,
Wat een prachtige belevenis. Ik heb meerdere keren gezegd het zijn jaloersmakende verhalen. Dit is het echte Indonesië. Vooral het omgaan met de locals maak het zo interessant. Nogmaals bedankt Sven. Groetjes Peter(85).