De eerste dag
Vanaf Darwin begin ik eerst met het fietsen door Kakadu National Park. In de volgende grote plaats, Katherine, heb ik een slaapplek en dat is 550 km verder. Ik ga proberen om het in drie dagen te fietsen, zodat ik weet of mijn lichaam die afstanden aankan. Ik hoop dat ik kangoeroes ga zien, daar heb ik echt zin in, en ik ben benieuwd welke wilde dieren er nog meer te zien zijn. Ik hoop op zo min mogelijk slangen, dat is iets wat ik best spannend vind. De eerste dag fietsen gaat goed; het is warm, maar door de relatief droge lucht ben ik niet zeiknat van het zweet. Op de zon ben ik voorbereid: ik draag armsleeves ter bescherming en ik draag een hoed met een brede rand om de zon uit mijn gezicht en nek te houden. Ik heb 7 liter water mee, maar kom er al snel achter dat dit veel te weinig gaat zijn. Het water vliegt erdoorheen en omdat er heel veel zweet verdampt, heb ik dat helemaal niet zo door. Op de eerste dag kan ik gelukkig nog een paar keer bijvullen, maar straks zit er tweehonderd kilometer tussen twee waterpunten. De laatste bevoorrading van water doe ik bij een restaurant. Hier heb ik het geluk dat ze alle hartige taartjes aan het opruimen zijn. Ik mag gratis een zak meenemen, anders gingen ze het weggooien, superlief.
Kamperen
In het park mag je niet wildkamperen, maar dit zal ik toch echt moeten gaan doen omdat er te veel afstand tussen de campings zit. Aan het eind van de eerste dag komt er een rangerauto van het park naast mij rijden met twee vrouwen erin. “Waar ga je slapen vanavond?” Ik blijf even stil, waarop ze zelf zeggen: “De volgende camping?” waarop ik ja antwoord. Ze vragen er gelukkig niet op door, maar vragen juist of ik iets nodig heb en geven mij wat water. Sterker nog, een van de vrouwen is zelf ook fietser en biedt mij een slaapplek aan in het volgende dorp. Het komt qua planning niet uit, maar het is wel superlief dat ze het aanbiedt. Ik had ook helemaal geen permit gekocht om het park in te mogen, die ik achteraf gezien wel nodig had. Ik dacht dat wanneer je alleen op de weg bleef je deze niet nodig had, maar gelukkig vroegen ze hier ook helemaal niet naar.
Wilde dieren
Ik was superenthousiast om kangoeroes te zien, maar in Australië worden kangoeroes vaak aangereden. De eerste tien kangoeroes die ik heb gezien, waren dode kangoeroes aan de kant van de weg. Dit was echt een teleurstelling, maar daarna heb ik er gelukkig nog heel veel levend gezien. Na de eerste dag kwam ik bij een dorpje waar ik boodschappen kon doen. Hier moest ik waterflessen scoren, want ik had echt meer capaciteit nodig. Helaas wilden ze mij die niet geven en heb ik voor het eerst deze reis water gekocht. Ik vul altijd water bij bij restaurantjes of gebruik tapwater waar dat veilig is, en anders filter ik het. Ik vond het best een dingetje dat ik water moest kopen voor de flessen, maar om nou zes 1,5 literflessen cola te kopen zag ik ook niet zo zitten. Helemaal volgepakt kon ik nu met 16 liter water op pad. Ik voel mij echt een tank, zo zwaar ben ik, en daardoor gaat het fietsen ook een stuk trager dan ik had verwacht. Ik drink de eerste dagen te weinig, waardoor ik veel kramp heb tijdens het fietsen, wat onwijs zeer doet. Ik merk dat het vele water drinken ook echt een aanslag op mijn maag is. In Kakadu heb ik naast de kangoeroes ook nog waterbuffels gezien, zwijnen en dingo’s. Bij die laatste realiseerde ik mij eerst helemaal niet dat het dingo’s waren en dacht ik dat het boerderijhonden waren. Ik fietste in de middle of nowhere en er waren helemaal geen boerderijen; tegen de tijd dat ik die realisatie had, renden de dingo’s gelukkig al weg. Het waren drie onwijs zware dagen, maar ik heb het gehaald naar Katherine.
Wil jij mij steunen om deze reis te maken dan kan dat via de betaallink hiernaast/boven. Voor bijvoorbeeld 5 euro heb ik een koffie of een biertje, voor 10 euro een maaltijd en voor 20 euro een overnachting.
Laat een leuk berichtje achter waarvoor of waarom jij hebt gedoneerd! Alvast bedankt!
Beste Sven
Jij hebt een conditie om jaloers op te zijn.
Je doet het en gaat ervoor.
Ik vind het allemaal bewonderenswaardig.
In je eentje in de middle of nowhere, wie doet het je na.
Ik geniet iedere dag van je reis en vertel het met trots aan mijn vrienden en kennissen .
Groetjes Peter(85).