De brug opklimmen
Na een nachtje veilig slapen bij de politie ga ik weer verder langs de lastige zuidkust. Na een paar kilometer kom ik opnieuw bij een brug die is ingestort. Het water in deze rivier is een stuk krachtiger en ik kan hier niet met de fiets doorheen. Even vrees ik dat ik moet omdraaien, maar dan zie ik dat je vanaf de zijkant van de brug nog wel erop kan klimmen. Ik klim meerdere keren naar boven om telkens een fietstas mee naar boven te nemen. Het lastigste is vervolgens om mijn fiets op de brug te krijgen. Alsof het zo had moeten zijn komt er op dat moment precies een local aan lopen die ook naar de andere kant gaat. Hij spreekt geen woord Engels, maar hij snapt meteen wat de bedoeling is. Hij klimt eerst naar boven en vanaf beneden til ik mijn fiets hoog genoeg op zodat hij hem kan overpakken. Wat een avontuur, maar het lukt om veilig aan de andere kant van het water te komen.
Ik zit er doorheen
Aan de andere kant van het water wordt de weg nog een stuk slechter dan dat die al was en is het vanaf nu ook naar boven klimmen in plaats van dat het vlak is. Ik stuiter over de steentjes en heb het idee dat ik ze allemaal raak. Mijn wielen hebben niet genoeg grip en het lukt niet om te blijven fietsen op deze weg. Vanwege de lage snelheid heb ik helemaal geen rijwind en ben ik binnen een minuut echt zeiknat van het zweet. Doorweekt van het zweet ben ik mijn fiets met volle bagage naar boven aan het duwen. Ik heb het absoluut niet naar mijn zin en begin mij af te vragen of ik het met water wel red tot het volgende dorp. Op een van de stukjes die ik wel kan fietsen breekt ook nog mijn schakelkabel. Ik heb een reserve mee, maar moet eerst echt even op de grond gaan zitten. Even op adem komen, maar ik merk ook dat de slechte weg mentaal een enorme tol eist. Het liefst wil ik uit frustratie ergens tegenaan schoppen of slaan om mijn frustratie kwijt te raken, maar weet dat het geen zin heeft. Als er op dit moment een vrachtwagen langskomt die mij en mijn fiets mee kan nemen, ga ik daar meteen voor. De weg is afgelegen, er komt helemaal niemand, laat staan een vrachtwagen. Wat het ook frustrerend maakt is dat het er op de kaart gewoon uitziet als een snelweg, dus ik had hier helemaal geen rekening mee gehouden. Na even zitten op de grond ben ik iets gekalmeerd, vervang ik mijn schakelkabel en vervolg ik mijn weg.
Ik kan niet meer
Ik ben meerdere uren aan het ploeteren met een stukje fietsen, stukje duwen, stukje fietsen, stukje duwen. Ik heb het niet naar mijn zin. Wanneer ik al duwend een dorpje binnen loop, kan ik gelukkig mijn water vullen. Er zwaaien allemaal kinderen langs de weg. Al zwetend duw ik mijn fiets omhoog door hun dorp, ik ben zo aan het afzien dat ik moeite heb om vrolijk terug te zwaaien en lachen. Wanneer er net een school uit is, komen er allemaal kinderen enthousiast op mij afrennen, zwaaiend en schreeuwend. Het is even te veel voor mij op dat moment, ik heb er echt even de energie niet voor en ik wil eigenlijk op dat moment niet bij de kinderen zijn. Ik vlucht een winkeltje in om even wat te eten, drinken en om even tot rust te komen. Toen ik mijzelf betrapte op het feit dat ik niet bij de kinderen wilde zijn, schoot ik emotioneel vol. Dit is helemaal niet wie ik ben en niet hoe ik wil reizen. Ik zou normaal juist bij de enthousiaste kinderen willen zijn. Er rolde een traan over mijn wang. Ik wil op deze manier niet verder, dit afzien is het niet waard. Ik wil de wereld ontdekken en het liefst alles op de fiets doen, maar dit is het niet meer waard. Ik voel mij schuldig naar de kinderen toe, ik ben voor hun de eerste toerist die ze zien, maar ik wil helemaal niet bij hun zijn. Dit schuldgevoel maakt mij alleen maar meer verdrietig. Daar zit ik in de middle of nowhere in het hoekje van een winkeltje met mijn handen voor mijn gezicht te huilen.
Ik neem de bus
Wanneer ik iets ben bijgekomen, komt er een man naar mij toe die Engels spreekt. Hij raadt het mij ook af om verder te fietsen vanaf hier, omdat de weg hierna niet beter wordt. Hij vertelt mij dat er morgenochtend heel vroeg om 4 uur een busje gaat naar een stad vanaf waar de weg weer beter wordt. Dit vind ik echt super fijn om te horen, want ik zag het echt niet zitten om nog verder te fietsen. In het dorpje waar ik ben, slaap ik wederom bij de politie. ’s Avonds denk ik na over het feit dat ik de volgende dag met de bus ga. Het voelt gek om met de bus te gaan en heel dubbel. Ik wil alles fietsen, maar tegelijk wil ik hier niet fietsen. Het is dan misschien niet gelukt om alles op de fiets te doen, maar kijk eens waar ik ben en wat ik meemaak. Dat laatste maakt mij trots, ik ben in een dorp waar nog maar een handjevol toeristen is geweest, ik maak dingen mee die bijna niemand anders meemaakt. Het leven is net een pot Nutella, je moet eruit halen wat erin zit, en dat, dat is wat ik aan het doen ben. Ik ben de vijver van het leven aan het leegvissen en daar ben ik trots op.
Wil jij mij steunen om deze reis te maken dan kan dat via de betaallink hiernaast/boven. Voor bijvoorbeeld 5 euro heb ik een koffie of een biertje, voor 10 euro een maaltijd en voor 20 euro een overnachting.
Laat een leuk berichtje achter waarvoor of waarom jij hebt gedoneerd! Alvast bedankt!
Zo trots op jou ! Soms is t niet anders en moet je een vliegtuig of bus nemen. Jammer dan..
Beste Sven
Hier laat je zien wie je bent.
Stoer, trots, doordouwer, emotioneel.
Je liefde voor kinderen had je in andere blogs al laten zien. Je straalde altijd als er kinderen om je heen waren.
Dat je ze nu afwees, in het dieptedal van je energie, zal je inderdaad veel pijn gedaan hebben en je hebt je er niet voor geschaamd.
Het waren tranen die niet voortkwamen uit vermoeidheid maar uit je innerlijke bezinning. Jij hebt de kracht om jezelf weer op te peppen en door te gaan.
In deze blog laat je echt zien hoe prachtig en waardevol mens je bent.
Bedankt Sven en tot horens.
Groetjes Peter(85).
Sven, wat maak jij een geweldige reis. Je legt je lat hoog en zet door, daardoor ben je al zover gekomen en heb je zoveel bijzondere plekken gezien en lieve mensen ontmoet. Soms mag (en moet) je ook gewoon onder je lat doorlopen/fietsen.
En de bus nemen… Geniet en dan genieten wij met je mee!!
Ut keumt zoals ut keumt…. Go with the flow… of in dit geval…. Met de bus