Kan je hier ook slapen bij restaurantjes?
Een nieuw land inkomen is qua slaapplekken altijd een beetje spannend. Wat is hier handig? Wat kan wel en niet? Hoe streng zijn ze op wildkamperen? De eerste nachten in Oost-Timor sliep ik veilig bij Lito thuis, maar nu zal ik toch echt zelf wat moeten zoeken. Ik besluit om dezelfde tactiek te hanteren als in Indonesië. Ik ga voor avondeten naar een restaurant en vraag of ik daar ook mag slapen. Het blijkt een gouden formule, want ook hier mag ik meteen bij het eerste restaurant waar ik het vraag slapen. Ik mag zelfs na sluitingstijd gewoon binnen in het restaurant slapen, ideaal! De plaats waar ik in ben, is voorlopig de laatste grote plaats omdat ik de bergen in ga. Op Google Maps zijn er niet echt restaurantjes en winkeltjes te vinden in de bergen, maar ik weet niet of dat ook de werkelijke situatie is of dat er heel veel gewoon niet op Google Maps staat. Ik besluit het zekere voor het onzekere te nemen en besluit om een doos koekjes te kopen van 1,5 kilo die in de aanbieding is, nu maar hopen dat ze lekker zijn.
Hele slechte weg
Het eerste stuk fiets ik over een doorgaande weg en wanneer ik de stad uitga, zie ik meteen hoe bizar slecht de doorgaande weg hier eigenlijk is. Asfalt verandert in gravel en de weg gaat supersteil omhoog. Omdat er helemaal geen wind staat en het wel warm is, ben ik enorm aan het zweten. Om de paar honderd meter moet ik pauze houden om op adem te komen. Wow, dit gaat veel zwaarder worden dan ik had verwacht. Tijdens één van de korte pauzes probeer ik de koekjes die ik heb gekocht, ah gelukkig ze zijn lekker. Een stuk verder ben ik pauze aan het houden bij een kraampje die koude drankjes verkoopt. Ik zit er over in of het wel een goed idee is om überhaupt zo ver de bergen in te gaan. Ik denk er een uur goed over na, bekijk foto’s van de verschillende wegen en besluit na overleg met wat locals om de kortste weg te nemen naar de zuidkust.
Gevaarlijke weg
De weg die ik neem, lijkt op de kaart ook een redelijk doorgaande weg, maar ook deze is echt bijzonder slecht. Over de stenen stuiter ik langzaam voorwaarts. Wanneer het begint te regenen, schuil ik onder een afdakje bij mensen thuis, ze bieden mij een kopje thee aan waarop ik wat koekjes teruggeef. De regen zal het fietsen alleen maar lastiger maken, omdat het ook nog glad wordt. Nadat het iets is opgeklaard, vervolg ik mijn weg over de heuvels. Ik verbaas mij over het feit dat de locals hier iedere dag mee hebben te dealen. Wanneer ik een stukje verder ben gaat het toch verder met miezeren en fiets ik in mijn poncho verder. Eigenlijk veel te warm, waardoor ik begin te zweten, oké dan laat ik mij toch maar nat regenen. De weg is deels weggevaagd door een aardverschuiving en het lijkt er in eerste instantie op dat ik moet omdraaien. Wanneer ik dichterbij kom, zie ik dat de weg niet hersteld is, maar er nu een pad steil naar beneden en steil omhoog loopt. Ik besluit te lopen, omdat dit gladde, steile gravel echt te gevaarlijk is met de fiets. Omhoog lopen gaat echt maar net aan zo steil dat het is. Aan de andere kant ben ik er helemaal klaar mee. Restaurantjes ben ik al lang niet tegengekomen, dus ik besluit om gewoon bij mensen thuis te vragen of ik mijn tentje op mag zetten. Bij de familie waar ik het vraag, mag ik zelfs binnen slapen en mee-eten. Dit is echt even wat ik nodig had, ik ben kapot.
Wil jij mij steunen om deze reis te maken dan kan dat via de betaallink hiernaast/boven. Voor bijvoorbeeld 5 euro heb ik een koffie of een biertje, voor 10 euro een maaltijd en voor 20 euro een overnachting.
Laat een leuk berichtje achter waarvoor of waarom jij hebt gedoneerd! Alvast bedankt!