Hoe ik afdaal
Vanaf Bromo daal ik af naar het dorpje waar de Tumpak Sewu waterval ligt. Zo goed als twee kilometer hoogteverschil naar beneden, ik hou van afdalen. Sommige fietsers vinden afdalen niet fijn en zijn bang om te vallen. Voor mij was het goed geweest als ik wat vaker bang ben in de afdaling. Ik rem nu zo min mogelijk en vind het heerlijk om hard te gaan. Het gevoel van snelheid en de wind door je haren vind ik echt heel vet. Soms haal ik snelheden van zestig à zeventig kilometer per uur. Het gebeurt regelmatig dat ik auto’s, scooters of motoren inhaal. Als de weg slecht is of als het regent dan heb ik wel angst met bochten maken. Snelheid is niet iets waar ik bang voor ben. Eigenlijk gek, want op dit moment is de fiets mijn leven en ikzelf ben de motor; als de fiets en ik crashen, is dit rampzalig voor de reis. Het is nou niet die gedachte die nooit door mijn hoofd schiet tijdens het afdalen. Remmen los, ik ga harder en harder, ik voel de wind die sneller en sneller langs mij heen gaat, er verschijnt een lach op mijn gezicht en het enige waar ik aan denk is het volgende moment dat ik voor een bocht moet remmen. Ik hou van deze adrenaline. Ik ben deze reis nog nooit hard gecrasht, maar het zou goed voor mij zijn als ik soms wat meer angst had.
*Ik schreef dit verhaal voor mijn crash in Flores
Een slaapplek vinden
Na de afdaling kom ik aan in het dorpje bij de Tumpak Sewu waterval. Ik besluit om hier eerst een avond te overnachten in een guesthouse en morgenochtend vroeg naar de waterval te gaan als het rustig is. Na al het stofhappen bij Bromo kan ik ook wel een douche gebruiken. Ik probeer een aantal guesthouses maar ze zitten allemaal vol of vallen buiten mijn budget. Ik ben bijna van plan om in plaats van een guesthouse te zoeken naar een plek voor mijn tent. Ik besluit het nog bij één guesthouse te proberen maar ook daar krijg ik nee. “Misschien een gekke vraag maar ik heb mijn eigen tent en matje mee, zou ik die in de tuin op mogen zetten?” De man keek mij met een grote glimlach aan en zag dat ik hulp nodig had, “Ja dat is oké.” Na het diner bleek dat er een kamer was geannuleerd en dat ik alsnog in een kamer kon slapen, ideaal!
De waterval bezoeken
De waterval gaat om zeven uur ’s ochtends open dus ik wilde daar ook graag om zeven uur zijn. De avond van tevoren gevraagd of ik om 6:30 kon ontbijten, ja dat kon als ik doorgaf wat ik wilde, maakten ze het klaar voor 6:30. De volgende dag om 6:30 was het ontbijt er nog niet. Ik wilde niet meteen zeuren dus ik eerst even netjes wachten, 6:35 geen ontbijt, 6:40 ik moet het nu wel hebben want anders ben ik er niet om 7 uur. “Hallo is mijn ontbijt klaar want dan kan ik naar de waterval?” “Ja ik kom hem brengen.” Achteraf bleek dat die laatste zin betekende ‘Ja ik ga hem nu maken.’ Uiteindelijk kreeg ik om 6:55 mijn ontbijt, zucht. Ik vind de ontspannenheid van de mensen heel fijn hier in Indonesië, maar tegen dit soort dingen kan ik soms slecht. Ik vraag het nog de avond van tevoren met de reden erbij, zeg dan gewoon dat het niet kan en dan regel ik wat anders of ontbijt ik erna. In dit soort dingen blijf ik toch absoluut een Nederlander. Ik ga op de fiets het kleine stukje naar de waterval. Tijdens dit kleine stukje stopt ineens mijn achterrem ermee. Het laatste stukje naar de parkeerplaats gaat echt steil naar beneden en met alleen voorrem rem ik niet genoeg af. Ik moet op de parkeerplaats een paar mensen ontwijken voordat ik tot stilstand kom, maar uiteindelijk lukt dat veilig. De waterval zelf is echt prachtig en gelukkig, ondanks dat ik wat later ben, nog steeds niet druk. Wanneer je beneden staat komt het water bijna rondom je naar beneden, echt prachtig. Wanneer ik straks weer verder fiets ga ik eerst op zoek naar een fietsenzaak, want met maar één rem vind zelfs ik afdalen gevaarlijk.
Wil jij mij steunen om deze reis te maken dan kan dat via de betaallink hiernaast/boven. Voor bijvoorbeeld 5 euro heb ik een koffie of een biertje, voor 10 euro een maaltijd en voor 20 euro een overnachting.
Laat een leuk berichtje achter waarvoor of waarom jij hebt gedoneerd! Alvast bedankt!
Beste Sven
Prachtig verhaal, wat een belevenis.
Je blijft ook in hart en nieren een Nederlander. Tempo Sulu ligt de indische mens zeer goed.
Groetjes Peter(85).