Ik fiets in een onbekend stuk van Sumatra en het is lastig om een geschikt restaurantje te vinden om te vragen voor een slaapplek. Het is een druk gebied en er zijn eigenlijk alleen maar kleine restaurantjes vlak langs de weg. Na een tijdje geen betere opties gevonden te hebben, besluit ik om het toch maar bij een van de kleinere restaurantjes te proberen. Gelukkig mag het ook hier; het enige nadeel is dat mijn tentje vlak langs de weg staat. In het restaurant raak ik aan de praat met een lokaal gezin. Of nou ja, een gezin; eigenlijk spreekt alleen de dochter van het gezin Engels, dus daar praat ik mee en zij vertaalt voor de anderen. Het jonge neefje van vijf vraagt waar ik vandaan kom. “Nederland.” Geheel onschuldig antwoordt hij: “Ah, onze vijand.” Het levert een grappige situatie op en we kunnen erom lachen met z’n allen. Ik vraag ook waar zij vandaan komen en ze wonen in de stad Padang. Het is erg gezellig en we besluiten om weer af te spreken als ik een paar dagen later in Padang aankom.
In Padang heeft de VOC vrij lang gezeten; vanuit deze tijd zijn er nog steeds Nederlandse invloeden te zien. Grote gebouwen met een Nederlands uiterlijk die nu nog steeds gebruikt worden. Inmiddels wel voor andere dingen, zoals luxe restaurants, maar de bank is nog steeds de bank. Padang is bekend vanwege het vele goede eten. Door de rest van Indonesië zijn overal Padang-restaurants te vinden. Het gerecht wat velen van jullie ook zullen kennen wat je in deze restaurants kunt krijgen, is rendang. Vanuit Padang ga ik een vijfdaagse trip doen naar de Mentawai bevolking in de jungle. Ze leven op een eiland genaamd Siberut. In Padang heb ik een briefing ter voorbereiding op deze trip. In de volgende blog zal ik over mijn ervaringen daar vertellen. In Padang ga ik eerst nog met de familie afspreken die ik eerder had ontmoet.
Ik heb contact met de dochter van het gezin. Omdat ze streng moslim zijn, mag ze niet in haar eentje met mij afspreken. Haar zus, die geen Engels spreekt, komt ook mee. We eten aan de boulevard bij een restaurantje. Het is leuk om met een local op stap te zijn die vanuit het geloof veel andere standaarden heeft ten opzichte van mij. Ze kan er goed over praten en is ook respectvol naar het feit dat ik niet gelovig ben. De twee dagen die ik in Padang ben, gaan we beide keren samen eten, en met haar zus erbij. Ze laten mij allemaal lokaal eten proeven dat ik nog niet eerder had geproefd. De laatste dag rijden ze met de scooter mee naar mijn hostel omdat het voor hen toch op de route lag. Ik vraag of ik ze een knuffel mag geven om ze te bedanken voor de leuke tijd en om gedag te zeggen. Vanwege het geloof mogen ze geen knuffel geven, dus we houden het bij een hand. Het dekte voor mij niet helemaal de lading voor een vriendschappelijk afscheid voor de band die we inmiddels opgebouwd hadden, maar tegelijkertijd respecteer ik hun geloof en snap ik dat ze niet in het openbaar een man een knuffel mogen geven.
Help jij mij deze reis maken?
Wil jij mij steunen om deze reis te maken dan kan dat via de betaallink hiernaast/boven. Voor bijvoorbeeld 5 euro heb ik een koffie of een biertje, voor 10 euro een maaltijd en voor 20 euro een overnachting.
Laat een leuk berichtje achter waarvoor of waarom jij hebt gedoneerd! Alvast bedankt!