Na Lake Toba had ik best een groot stuk zonder highlights op de planning. Ik zag hier, om eerlijk te zijn, wel een beetje tegenop. “Gaat het niet saai worden?” Dit is iets wat mensen vanuit thuis ook wel eens vragen: “Wordt het niet saai als er niks bijzonders te zien is?” Al op de eerste dag veranderde mijn mindset hierover en kreeg ik er juist heel veel zin in. Ik had de gedachte: als hier geen highlights zijn, komen er bijna geen toeristen. Omdat er bijna geen toeristen komen, heeft dat voor mij twee leuke elementen: ten eerste ga ik dingen zien die bijna geen andere toerist heeft gezien, en ten tweede: omdat er bijna geen toeristen komen, zijn er ook veel locals die nog nooit of bijna nooit een toerist hebben gezien.
Inmiddels tijdens het reizen heb ik geleerd dat je voor een slaapplek vaak terecht kan bij een moskee. Dan kan het vaak bij de moskee zelf of is er iemand daar die mij verder kan helpen. Dit keer besluit ik mijn succes te testen bij een christelijke kerk met een huis ernaast. Wanneer ik aankom bij de kerk is er alleen iemand aanwezig die de tuin aan het onderhouden is. Omdat ze geen Engels spreekt, hebben we een gesprekje via Google Translate. Ze vertelt mij dat ik even moet wachten totdat de dominee terugkomt. “Hoe lang duurt het?” Dat weet ze niet precies, maar “snel”. Inmiddels wordt het donker, maar ik besluit om toch nog te wachten. Dat is gelukkig een goede keuze: wanneer de dominee (’n vrouw) thuiskomt, mag ik mijn tentje opzetten in de tuin. Het gezin is superenthousiast dat ik er ben en dit is dus een voorbeeld van mensen die nog bijna nooit een toerist hadden gezien. De dochter van het gezin sprak het beste Engels, dus via haar ging de meeste communicatie. Ik word uitgenodigd om mee te eten met het gezin en er wordt uitgebreid gegeten. De volgende dag voordat ik wegga, vragen ze of ik op een aantal lokale geldbiljetten mijn handtekening wil zetten. Deze biljetten hangen nu ingelijst bij hun thuis aan de muur.
Eigenlijk zijn de stukken waar minder bijzonders te zien is überhaupt al leuk door al het lekkere eten wat er te krijgen is. Ik houd echt van de lokale keuken. Het is niet de meest gezonde keuken omdat er veel gebakken en gefrituurd wordt. Voor mij is dit echter geen probleem omdat ik alle energie toch wel weer verbrand. Nasi goreng, mie, gado gado, rendang, bakso, ayam geprek, saté, en echt nog veel meer gerechten die ik megalekker vind. Iedere dag is alleen het eten al een feestje op zich.
Tijdens het fietsen in Indonesië worden eigenlijk alle “saaie” momenten opgevuld door vrolijke mensen langs de kant. Echt de hele dag ben ik aan het zwaaien naar mensen, roepen er mensen “Hello”, “Hello mister”, “Mister mister” en geef ik high fives aan kinderen. Het is een soort tunnel van positiviteit waar je doorheen fietst. Ik leer hier dat ik eigenlijk ook bijna niks nodig heb om zelf heel gelukkig te zijn. Deze vrolijkheid en positiviteit maakt mij oprecht heel gelukkig. Ik ben eigenlijk met heel weinig al heel blij. De glimlachen die je hier krijgt van de mensen voelen zo oprecht. Ik spreek niet dezelfde taal als de mensen hier, maar ik voel mij wel verbonden met de lokale bevolking. Er rijdt een schoolbus met kinderen voorbij, kinderen hangen aan de bus en zitten op het dak. Wanneer het eerste kind mij ziet, ontstaat er een oorverdovend geroep. Ieder kind heeft een lach op zijn/haar gezicht en is aan het zwaaien. Bij mijzelf ontstaat er ook een glimlach van oor tot oor; dit is waar ik blij van word.
Beste Sven.
Ook van deze blog wordt ik blij. Als mensen oprecht lachen en vrolijk zijn met niets werkt dat aanstekelijk. Man man wat een ervaringen doe jij op.
In al die reiservaringen die ik van je gelezen heb, spreek je nu voor het eerst over je thuisfront. Ik heb me verschillende keren afgevraagd: heeft Sven nog een vader en moeder, broer en of zuster. Hoe denken zij over zijn lange afwezigheid. Zij zullen ongetwijfeld zeer trots op je zijn.
Wederom bedankt voor deze blog.
Groetjes Peter(85).