Als ik aan Indonesië denk, denk ik aan lekker eten, veel eilanden en een soort Expeditie Robinson-beelden. Ik weet dat er veel moois te zien is qua natuur, maar daarnaast ben ik ook voorbereid op een hoop armoede. Na de afgelopen dagen in Singapore te zijn geweest, is dit misschien wel alsof ik de ghetto instap. Van tevoren heb ik online mijn visum al geregeld, hierdoor kan ik na het landen op het vliegveld meteen doorlopen. Het vliegveld van Medan ziet er eigenlijk een stuk moderner uit dan ik had verwacht. Mijn fietsdoos komt vrij snel en is onbeschadigd. Fiets in elkaar zetten en het avontuur kan beginnen.
In de eerste kilometer dat ik het vliegveld af fiets, hebben al vier mensen vrolijk “Hello” gezegd. De weg is geasfalteerd en mooi glad. Ik kom bij een poortje waar alle scooters en auto’s moeten betalen. Een van de politiemannen helpt mij de fiets over een betonblok heen tillen zodat ik er gratis door kan. Een stukje verder willen er mensen met mij op de foto, wat ik natuurlijk doe. Ik fiets naar de binnenstad van Medan en onderweg word ik overspoeld met vrolijkheid. “Hello mister”, “How are you?” en de ontelbare duimpjes en glimlachen. De weg is geasfalteerd en mooi glad. Qua straatbeeld zien de huizen er allemaal vrij simpel en goedkoop uit, met soms wat golfplaten. Ik had mij voorbereid op een hoop armoede en de ghetto, maar als er zo’n warm gastvrij deken over je heen valt bij aankomst, kun je dan nog wel spreken van armoede wanneer de mensen zo rijkelijk hun oprechte glimlach verspreiden? Ik voel mij enorm welkom en als deze eerste indrukken een voorbode zijn voor de rest van Indonesië, vind ik het helemaal niet erg dat ik hier 3 maanden ben.
Ik heb voor de eerste nacht een hostel geboekt in de grote stad Medan, zodat ik daar voor de eerste nacht niet over na hoef te denken. De eigenaar van het hostel spreekt goed Engels en is meteen enthousiast als ik binnenkom: “What the f, you came here on a bicycle!” Hij gaf mij allemaal tips voor dingen om te zien op mijn route. Ik bedankte hem en had eigenlijk een vraag: in mijn fietstassen zitten wat gaatjes, weet hij iemand die dat kan maken? Eerder in Japan was het een hoop gedoe en durfden ze het uiteindelijk niet aan. Het was daar waarschijnlijk ook vrij duur geweest. De eigenaar van het hostel bracht mij met de scooter naar een man langs de straat. Deze man sprak geen Engels, maar toen ik naar de gaatjes in mijn tas wees, wist hij genoeg. Hij stak zijn duim op en zonder het over een prijs gehad te hebben, ging hij aan de slag. Ik moest de eigenaar van het hostel een appje sturen als hij bijna klaar was. Zo gezegd, zo gedaan, en terwijl de man met naald en draad aan de slag was, zat ik op een stoepje te wachten. Uiteindelijk was de man een half uur bezig met mijn tassen en moest ik het astronomische bedrag van omgerekend 2 euro 50 betalen. Ik was helemaal blij en nu hoef ik mij geen zorgen meer te maken dat er spullen uit mijn tas vallen. Als avondeten eet ik rendang en mie goreng (gebakken noodles); het eten is echt ongelooflijk lekker. Wat dat betreft is het ook een heel mooi vooruitzicht om lang te blijven in Indonesië, ik heb er zin in!
Ja dat is Indonesië. Die gastvrijheid heb ik met mijn vrouw ook meegemaakt in 2016 toen wij een georganiseerde reis maakten. Vrolijke mensen altijd lekker eten, super.
Groetjes Peter (85).